تبلیغات
.:قرآن بی همتا:. - التوبة آیه هشتاد وی تا انتها

.:قرآن بی همتا:.

منوی اصلی

جستجو

آخرین عناوین

.:قرآن بی همتا:.

تخلف جویان (از جنگ تبوك) از مخالفت با رسول خدا (صلی اللّه علیه و آله و سلّم) خوشحال شدند و كراهت داشتند كه با اموال و جانهای خود در راه خدا جهاد كنند و (به یكدیگر و به مومنان) گفتند در این گرما حركت (به سوی میدان) نكنید، به آنها بگو آتش دوزخ از این هم گرمتر است اگر بفهمند! (۸۱)

 

فَرِحَ الْمُخَلَّفُونَ بِمَقْعَدِهِمْ خِلاَفَ رَسُولِ اللّهِ وَكَرِهُواْ أَن یُجَاهِدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَقَالُواْ لاَ تَنفِرُواْ فِی الْحَرِّ قُلْ نَارُ جَهَنَّمَ أَشَدُّ حَرًّا لَّوْ كَانُوا یَفْقَهُونَ ﴿۸۱﴾

آنها باید كمتر بخندند و بسیار بگریند، این جزای كارهائی است كه انجام می‏دادند. (۸۲)

 

فَلْیَضْحَكُواْ قَلِیلًا وَلْیَبْكُواْ كَثِیرًا جَزَاء بِمَا كَانُواْ یَكْسِبُونَ ﴿۸۲﴾

هرگاه خداوند تو را به سوی گروهی از آنان بازگرداند و از تو اجازه خروج (به سوی میدان جهاد) بخواهند، بگو هیچگاه با من خروج نخواهید كرد و هرگز همراه من با دشمنی نخواهید جنگید، چرا شما نخستین بار به كناره گیری راضی شدید، اكنون نیز با متخلفان بمانید! (۸۳)

 

فَإِن رَّجَعَكَ اللّهُ إِلَى طَآئِفَةٍ مِّنْهُمْ فَاسْتَأْذَنُوكَ لِلْخُرُوجِ فَقُل لَّن تَخْرُجُواْ مَعِیَ أَبَدًا وَلَن تُقَاتِلُواْ مَعِیَ عَدُوًّا إِنَّكُمْ رَضِیتُم بِالْقُعُودِ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَاقْعُدُواْ مَعَ الْخَالِفِینَ ﴿۸۳﴾

بر هیچیك از آنها كه بمیرد نماز نخوان، و بر كنار قبرش (برای دعا و طلب آمرزش) نایست چرا كه آنها به خدا و رسولش كافر شدند، و در حالی كه فاسق بودند از دنیا رفتند. (۸۴)

 

وَلاَ تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِّنْهُم مَّاتَ أَبَدًا وَلاَ تَقُمْ عَلَىَ قَبْرِهِ إِنَّهُمْ كَفَرُواْ بِاللّهِ وَرَسُولِهِ وَمَاتُواْ وَهُمْ فَاسِقُونَ ﴿۸۴﴾

مبادا اموال و اولادشان مایه اعجاب تو گردد، (این برای آنها نعمت نیست بلكه) خدا می‏خواهد به وسیله آن، آنها را در دنیا عذاب كند، و جانشان برآید در حالی كه كافر باشند. (۸۵)

 

وَلاَ تُعْجِبْكَ أَمْوَالُهُمْ وَأَوْلاَدُهُمْ إِنَّمَا یُرِیدُ اللّهُ أَن یُعَذِّبَهُم بِهَا فِی الدُّنْیَا وَتَزْهَقَ أَنفُسُهُمْ وَهُمْ كَافِرُونَ ﴿۸۵﴾

و هنگامی كه سوره‏ای نازل گردد كه ایمان به خدا بیاورید و همراه پیامبرش جهاد كنید كسانی كه از آنها (گروه منافقان) توانائی دارند از تو اجازه می‏خواهند و می‏گویند: بگذار ما با قاعدین (آنها كه از جهاد معافند) بوده باشیم. (۸۶)

 

وَإِذَآ أُنزِلَتْ سُورَةٌ أَنْ آمِنُواْ بِاللّهِ وَجَاهِدُواْ مَعَ رَسُولِهِ اسْتَأْذَنَكَ أُوْلُواْ الطَّوْلِ مِنْهُمْ وَقَالُواْ ذَرْنَا نَكُن مَّعَ الْقَاعِدِینَ ﴿۸۶﴾

آنها راضی شدند كه با متخلفان باشند، و بر دلهایشان مهر نهاده شده، لذا نمی‏فهمند. (۸۷)

 

رَضُواْ بِأَن یَكُونُواْ مَعَ الْخَوَالِفِ وَطُبِعَ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لاَ یَفْقَهُونَ ﴿۸۷﴾

ولی پیامبر و آنها كه با او ایمان آوردند با اموال و جانهایشان به جهاد پرداختند و همه نیكیها برای آنهاست و آنها رستگارانند. (۸۸)

 

لَكِنِ الرَّسُولُ وَالَّذِینَ آمَنُواْ مَعَهُ جَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ وَأُوْلَئِكَ لَهُمُ الْخَیْرَاتُ وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴿۸۸﴾

خداوند برای آنها باغهائی از بهشت فراهم ساخته كه نهرها از زیر درختانش جاری است، جاودانه در آن خواهند بود، و این رستگاری (و پیروزی) بزرگی است. (۸۹)

 

أَعَدَّ اللّهُ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ ﴿۸۹﴾

و معذوران از اعراب (نزد تو) آمدند كه به آنها اجازه تخلف از جهاد) داده شود، اما آنها كه به خدا و پیامبرش دروغ گفتند (بدون هیچ عذری در خانه خود) نشستند، به زودی كسانی را كه از آنها كافر شدند (و معذور نبودند) عذاب دردناكی خواهد رسید. (۹۰)

 

وَجَاء الْمُعَذِّرُونَ مِنَ الأَعْرَابِ لِیُؤْذَنَ لَهُمْ وَقَعَدَ الَّذِینَ كَذَبُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ سَیُصِیبُ الَّذِینَ كَفَرُواْ مِنْهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ﴿۹۰﴾

بر ضعیفان و بیماران و آنها كه وسیله‏ای برای انفاق (در راه جهاد) ندارند ایرادی نیست (كه در میدان مبارزه شركت نكنند) هرگاه برای خدا و رسولش خیر خواهی كنند (و از آنچه در توان دارند مضایقه ننمایند، چه اینكه) بر نیكوكاران راه مؤ اخذه نیست، و خداوند آمرزنده و مهربان است. (۹۱)

 

لَّیْسَ عَلَى الضُّعَفَاء وَلاَ عَلَى الْمَرْضَى وَلاَ عَلَى الَّذِینَ لاَ یَجِدُونَ مَا یُنفِقُونَ حَرَجٌ إِذَا نَصَحُواْ لِلّهِ وَرَسُولِهِ مَا عَلَى الْمُحْسِنِینَ مِن سَبِیلٍ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ﴿۹۱﴾

و (نیز) ایرادی نیست بر آنها كه وقتی نزد تو آمدند كه آنها را بر مركبی (برای میدان جهاد) سوار كنی گفتی مركبی كه شما را بر آن سوار كنم ندارم (از نزد تو) بازگشتند در حالی كه چشمانشان اشكبار بود، چرا كه چیزی كه در راه خدا انفاق كنند نداشتند. (۹۲)

 

وَلاَ عَلَى الَّذِینَ إِذَا مَا أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لاَ أَجِدُ مَا أَحْمِلُكُمْ عَلَیْهِ تَوَلَّواْ وَّأَعْیُنُهُمْ تَفِیضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَنًا أَلاَّ یَجِدُواْ مَا یُنفِقُونَ ﴿۹۲﴾

راه مؤ اخذه تنها به روی كسانی باز است كه از تو اجازه می‏خواهند در حالی كه بینیازند (و امكانات كافی دارند) آنها راضی شدند كه با متخلفان بمانند، و خداوند بر دلهایشان مهر نهاده لذا چیزی نمی‏داند. (۹۳)

 

إِنَّمَا السَّبِیلُ عَلَى الَّذِینَ یَسْتَأْذِنُونَكَ وَهُمْ أَغْنِیَاء رَضُواْ بِأَن یَكُونُواْ مَعَ الْخَوَالِفِ وَطَبَعَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لاَ یَعْلَمُونَ ﴿۹۳﴾

هنگامی كه به سوی آنها (كه از جهاد تخلف كردند) بازگردید از شما عذر خواهی می‏كنند، بگو عذر خواهی مكنید، ما هرگز به شما ایمان نخواهیم آورد چرا كه خدا ما را از اخبارتان آگاه ساخته، و خدا و رسولش اعمال شما را می‏بینند، سپس به سوی كسی كه آگاه از پنهان و آشكار است باز می‏گردید و او شما را به آنچه انجام می‏دادید آگاه می‏كند (و جزا میدهد). (۹۴)

 

یَعْتَذِرُونَ إِلَیْكُمْ إِذَا رَجَعْتُمْ إِلَیْهِمْ قُل لاَّ تَعْتَذِرُواْ لَن نُّؤْمِنَ لَكُمْ قَدْ نَبَّأَنَا اللّهُ مِنْ أَخْبَارِكُمْ وَسَیَرَى اللّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَةِ فَیُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿۹۴﴾

هنگامی كه به سوی آنان بازگردید برای شما سوگند یاد می‏كند كه از آنها اعراض (و صرف نظر) كنید، از آنها اعراض كنید (و روی گردانید) چرا كه آنها پلیدند و جایگاهشان دوزخ است، به كیفر اعمالی كه انجام می‏دادند. (۹۵)

 

سَیَحْلِفُونَ بِاللّهِ لَكُمْ إِذَا انقَلَبْتُمْ إِلَیْهِمْ لِتُعْرِضُواْ عَنْهُمْ فَأَعْرِضُواْ عَنْهُمْ إِنَّهُمْ رِجْسٌ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ جَزَاء بِمَا كَانُواْ یَكْسِبُونَ ﴿۹۵﴾

با سوگند از شما می‏خواهند كه از ایشان راضی شوید، اگر شما از آنها راضی شوید خداوند از جمعیت فاسقان راضی نخواهد شد. (۹۶)

 

یَحْلِفُونَ لَكُمْ لِتَرْضَوْاْ عَنْهُمْ فَإِن تَرْضَوْاْ عَنْهُمْ فَإِنَّ اللّهَ لاَ یَرْضَى عَنِ الْقَوْمِ الْفَاسِقِینَ ﴿۹۶﴾

عربهای بادیه نشین كفر و نفاقشان شدیدتر است و به جهل از حدود (و مرزهای) آنچه خدا بر پیامبرش نازل كرده سزاوارترند، و خداوند دانا و حكیم است. (۹۷)

 

الأَعْرَابُ أَشَدُّ كُفْرًا وَنِفَاقًا وَأَجْدَرُ أَلاَّ یَعْلَمُواْ حُدُودَ مَا أَنزَلَ اللّهُ عَلَى رَسُولِهِ وَاللّهُ عَلِیمٌ حَكِیمٌ ﴿۹۷﴾

گروهی از (این) اعراب بادیه نشین چیزی را كه (در راه خدا) انفاق می‏كنند غرامت محسوب می‏دارند، و انتظار حوادث دردناكی برای شما میكشند حوادث دردناك برای آنهاست، و خداوند شنوا و داناست. (۹۸)

 

وَمِنَ الأَعْرَابِ مَن یَتَّخِذُ مَا یُنفِقُ مَغْرَمًا وَیَتَرَبَّصُ بِكُمُ الدَّوَائِرَ عَلَیْهِمْ دَآئِرَةُ السَّوْءِ وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ ﴿۹۸﴾

گروه (دیگری) از عربهای بادیه نشین ایمان بخدا و روز رستاخیز دارند، و آنچه را انفاق می‏كنند مایه تقرب نزد خدا، و دعاهای پیامبر میدانند، آگاه باشید اینها مایه تقرب آنها است، خداوند به زودی آنانرا در رحمت خود وارد خواهد ساخت، چرا كه خداوند آمرزنده و مهربان است. (۹۹)

 

وَمِنَ الأَعْرَابِ مَن یُؤْمِنُ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ وَیَتَّخِذُ مَا یُنفِقُ قُرُبَاتٍ عِندَ اللّهِ وَصَلَوَاتِ الرَّسُولِ أَلا إِنَّهَا قُرْبَةٌ لَّهُمْ سَیُدْخِلُهُمُ اللّهُ فِی رَحْمَتِهِ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ﴿۹۹﴾

پیشگامان نخستین از مهاجرین و انصار و آنها كه به نیكی از آنها پیروی كردند، خداوند از آنها خشنود و آنها (نیز) از او خشنود شدند، و باغهائی از بهشت برای آنان فراهم ساخته كه نهرها از زیر درختانش جریان دارد، جاودانه در آن خواهند ماند، و از این پیروزی بزرگی است. (۱۰۰)

 

وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِینَ وَالأَنصَارِ وَالَّذِینَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِیَ اللّهُ عَنْهُمْ وَرَضُواْ عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِی تَحْتَهَا الأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ ﴿۱۰۰﴾

و از (میان) اعراب بادیه نشینی كه اطراف شما هستند جمعی از منافقانند و از اهل (خود) مدینه (نیز) گروهی سخت به نفاق پای بندند كه آنها را نمی‏شناسی و ما آنها را می‏شناسیم، به زودی آنها را دوباره مجازات می‏كنیم (مجازاتی به وسیله رسوائی اجتماعی، و مجازاتی به هنگام مرگ) سپس به سوی مجازات بزرگی (در قیامت) فرستاده می‏شوند. (۱۰۱)

 

وَمِمَّنْ حَوْلَكُم مِّنَ الأَعْرَابِ مُنَافِقُونَ وَمِنْ أَهْلِ الْمَدِینَةِ مَرَدُواْ عَلَى النِّفَاقِ لاَ تَعْلَمُهُمْ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْ سَنُعَذِّبُهُم مَّرَّتَیْنِ ثُمَّ یُرَدُّونَ إِلَى عَذَابٍ عَظِیمٍ ﴿۱۰۱﴾

و گروهی دیگر به گناهان خود اعتراف كردند و اعمال صالح و ناصالحی را به هم آمیختند، امید می‏رود كه خداوند توبه آنها را بپذیرد خداوند غفور و رحیم است. (۱۰۲)

 

وَآخَرُونَ اعْتَرَفُواْ بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُواْ عَمَلًا صَالِحًا وَآخَرَ سَیِّئًا عَسَى اللّهُ أَن یَتُوبَ عَلَیْهِمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ﴿۱۰۲﴾

از اموال آنها صدقه‏ای (زكات) بگیر تا به وسیله آن آنها را پاك سازی و پرورش دهی، و به آنها (هنگام گرفتن زكات) دعا كن كه دعای تو مایه آرامش آنها است و خداوند شنوا و دانا است. (۱۰۳)

 

خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّیهِم بِهَا وَصَلِّ عَلَیْهِمْ إِنَّ صَلاَتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْ وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ ﴿۱۰۳﴾

آیا نمی‏دانند كه تنها خداوند توبه را از بندگانش می‏پذیرد و صدقات را می‏گیرد و خداوند توبه پذیر و مهربان است. (۱۰۴)

 

أَلَمْ یَعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ هُوَ یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَیَأْخُذُ الصَّدَقَاتِ وَأَنَّ اللّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ ﴿۱۰۴﴾

بگو عمل كنید، خداوند و فرستاده او و مؤ منان اعمال شما را می‏بینند و به زودی به سوی كسی باز می‏گردید كه پنهان و آشكار را می‏داند و شما را به آنچه عمل می‏كردید خبر می‏دهد. (۱۰۵)

 

وَقُلِ اعْمَلُواْ فَسَیَرَى اللّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ وَسَتُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَةِ فَیُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿۱۰۵﴾

گروهی دیگر واگذار به فرمان خدا شده‏اند یا آنها را مجازات می‏كند و یا توبه آنها را می‏پذیرد (هر طور كه شایسته باشند) و خداوند دانا و حكیم است. (۱۰۶)

 

وَآخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللّهِ إِمَّا یُعَذِّبُهُمْ وَإِمَّا یَتُوبُ عَلَیْهِمْ وَاللّهُ عَلِیمٌ حَكِیمٌ ﴿۱۰۶﴾

(گروهی دیگر از آنها) كسانی هستند كه مسجدی ساختند برای زیان (به مسلمانان) و (تقویت) كفر و تفرقه میان مؤ منان و كمینگاه برای كسی كه با خدا و پیامبرش از پیش ‍ مبارزه كرده بود، آنها سوگند یاد می‏كنند كه نظری جز نیكی (و خدمت) نداشته‏ایم اما خداوند گواهی می‏دهد كه آنها دروغگو هستند! (۱۰۷)

 

وَالَّذِینَ اتَّخَذُواْ مَسْجِدًا ضِرَارًا وَكُفْرًا وَتَفْرِیقًا بَیْنَ الْمُؤْمِنِینَ وَإِرْصَادًا لِّمَنْ حَارَبَ اللّهَ وَرَسُولَهُ مِن قَبْلُ وَلَیَحْلِفَنَّ إِنْ أَرَدْنَا إِلاَّ الْحُسْنَى وَاللّهُ یَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ ﴿۱۰۷﴾

هرگز در آن قیام (و عبادت) مكن، آن مسجدی كه از روز نخست بر پایه تقوی بنا شده شایسته تر است كه در آن قیام (و عبادت) كنی، در آن مردانی هستند كه دوست می‏دارند پاكیزه باشند و خداوند پاكیزگان را دوست دارد. (۱۰۸)

 

لاَ تَقُمْ فِیهِ أَبَدًا لَّمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوَى مِنْ أَوَّلِ یَوْمٍ أَحَقُّ أَن تَقُومَ فِیهِ فِیهِ رِجَالٌ یُحِبُّونَ أَن یَتَطَهَّرُواْ وَاللّهُ یُحِبُّ الْمُطَّهِّرِینَ ﴿۱۰۸﴾

آیا كسی كه شالوده آنرا بر پرهیز از خدا و خشنودی او بنا كرده بهتر است، یا كسی كه اساس آنرا بر كنار پرتگاه سستی بنا نموده كه ناگهان در آتش دوزخ فرو می‏ریزد، و خداوند گروه ستمگر را هدایت نمی‏كند. (۱۰۹)

 

أَفَمَنْ أَسَّسَ بُنْیَانَهُ عَلَى تَقْوَى مِنَ اللّهِ وَرِضْوَانٍ خَیْرٌ أَم مَّنْ أَسَّسَ بُنْیَانَهُ عَلَىَ شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهِ فِی نَارِ جَهَنَّمَ وَاللّهُ لاَ یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ ﴿۱۰۹﴾

(اما) این بنائی را كه آنها كردند همواره به صورت یك وسیله شك و تردید در دلهای آنها باقی می‏ماند مگر اینكه دلهایشان پاره پاره شود (و بمیرند و گر نه از دل آنها بیرون نمی‏رود) و خداوند دانا و حكیم است. (۱۱۰)

 

لاَ یَزَالُ بُنْیَانُهُمُ الَّذِی بَنَوْاْ رِیبَةً فِی قُلُوبِهِمْ إِلاَّ أَن تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ وَاللّهُ عَلِیمٌ حَكِیمٌ ﴿۱۱۰﴾

خداوند از مؤ منان جانها و اموالشان را خریداری می‏كند كه (در برابرش) بهشت برای آنان باشد (به این گونه كه) در راه خدا پیكار می‏كنند، می‏كشند و كشته می‏شوند، این وعده حقی است بر او كه در تورات و انجیل و قرآن ذكر فرموده، و چه كسی از خدا به عهدش وفادارتر است، اكنون بشارت باد بر شما به داد و ستدی كه با خدا كرده‏اید و این پیروزی بزرگی (برای شما) است. (۱۱۱)

 

إِنَّ اللّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الجَنَّةَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ فَیَقْتُلُونَ وَیُقْتَلُونَ وَعْدًا عَلَیْهِ حَقًّا فِی التَّوْرَاةِ وَالإِنجِیلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ فَاسْتَبْشِرُواْ بِبَیْعِكُمُ الَّذِی بَایَعْتُم بِهِ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ ﴿۱۱۱﴾

(مؤ منان كسانی هستند كه) توبه كنندگانند، و عبادتكاران، و سپاسگویان و سیاحت كنندگان، و ركوع كنندگان، و سجده آوران، و آمران به معروف، و نهی كنندگان از منكر، و حافظان حدود (و مرزهای) الهی و بشارت بده (به اینچنین) مؤ منان! (۱۱۲)

 

التَّائِبُونَ الْعَابِدُونَ الْحَامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدونَ الآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّاهُونَ عَنِ الْمُنكَرِ وَالْحَافِظُونَ لِحُدُودِ اللّهِ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ ﴿۱۱۲﴾

برای پیامبر (صلی اللّه علیه و آله و سلّم) و مؤ منان شایسته نبود كه برای مشركان (از خداوند) طلب آمرزش كنند، هر چند از نزدیكانشان باشند، پس از آنكه بر آنها روشن شد كه این گروه اصحاب دوزخند. (۱۱۳)

 

مَا كَانَ لِلنَّبِیِّ وَالَّذِینَ آمَنُواْ أَن یَسْتَغْفِرُواْ لِلْمُشْرِكِینَ وَلَوْ كَانُواْ أُوْلِی قُرْبَى مِن بَعْدِ مَا تَبَیَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِیمِ ﴿۱۱۳﴾

و استغفار ابراهیم برای پدرش (عمویش آزر) فقط بخاطر وعده‏ای بود كه به او داده بود (تا وی را به سوی ایمان جذب كند) اما هنگامی كه برای او روشن شد كه وی دشمن خدا است از او بیزاری جست، چرا كه ابراهیم مهربان و بردبار بود. (۱۱۴)

 

وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ إِبْرَاهِیمَ لِأَبِیهِ إِلاَّ عَن مَّوْعِدَةٍ وَعَدَهَا إِیَّاهُ فَلَمَّا تَبَیَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ إِنَّ إِبْرَاهِیمَ لأوَّاهٌ حَلِیمٌ ﴿۱۱۴﴾

چنان نبوده كه خداوند قومی را پس از هدایت (و ایمان) مجازات كند مگر آنكه آنچه را كه باید از آن بپرهیزند برای آنان بیان نماید (و آنها مخالفت كنند) زیرا خداوند به هر چیزی دانا است. (۱۱۵)

 

وَمَا كَانَ اللّهُ لِیُضِلَّ قَوْمًا بَعْدَ إِذْ هَدَاهُمْ حَتَّى یُبَیِّنَ لَهُم مَّا یَتَّقُونَ إِنَّ اللّهَ بِكُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ ﴿۱۱۵﴾

حكومت آسمانها و زمین برای او است، (او) زنده و می‏میراند، و جز خدا ولی و یاوری ندارید. (۱۱۶)

 

إِنَّ اللّهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ یُحْیِی وَیُمِیتُ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللّهِ مِن وَلِیٍّ وَلاَ نَصِیرٍ ﴿۱۱۶﴾

خداوند رحمت خود را شامل حال پیامبر، و (همچنین) مهاجران و انصار كه در زمان عسرت و شدت (در جنگ تبوك) از او پیروی كردند، نمود، پس از آنكه نزدیك بود دلهای گروهی از آنها از حق منحرف شود (و از میدان جنگ باز گردند) سپس خدا توبه آنها را پذیرفت كه او نسبت به آنان مهربان و رحیم است. (۱۱۷)

 

لَقَد تَّابَ الله عَلَى النَّبِیِّ وَالْمُهَاجِرِینَ وَالأَنصَارِ الَّذِینَ اتَّبَعُوهُ فِی سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِن بَعْدِ مَا كَادَ یَزِیغُ قُلُوبُ فَرِیقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَیْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُوفٌ رَّحِیمٌ ﴿۱۱۷﴾

(همچنین) آن سه نفر را كه (در مدینه) بازماندند (و از شركت در تبوك خودداری كردند و مسلمانان از آنان قطع رابطه نمودند) تا آن حد كه زمین با همه وسعتش بر آنها تنگ شد وحتی) جائی در وجود خویش برای خود نمی‏یافتند و دانستند كه پناهگاهی از خدا جز به سوی او نیست در آن هنگام خدا آنانرا مشمول رحمت خود ساخت و خداوند توبه آنها را پذیرفت كه خداوند توبه پذیر و مهربان است. (۱۱۸)

 

وَعَلَى الثَّلاَثَةِ الَّذِینَ خُلِّفُواْ حَتَّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَیْهِمُ الأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَیْهِمْ أَنفُسُهُمْ وَظَنُّواْ أَن لاَّ مَلْجَأَ مِنَ اللّهِ إِلاَّ إِلَیْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَیْهِمْ لِیَتُوبُواْ إِنَّ اللّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ ﴿۱۱۸﴾

ای كسانی كه ایمان آورده‏اید از (مخالفت فرمان) خدا بپرهیزید و با صادقان باشید. (۱۱۹)

 

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَكُونُواْ مَعَ الصَّادِقِینَ ﴿۱۱۹﴾

سزاوار نیست كه اهل مدینه و بادیه نشینانی كه اطراف آنها هستند از رسول خدا تخلف جویند، و برای حفظ جان خویش از جان او چشم بپوشند، این به خاطر آن است كه هیچ تشنگی به آنها نمی‏رسد، و نه خستگی، و نه گرسنگی در راه خدا، و هیچ گامی كه موجب خشم كافران شود برنمی‏دارند، و ضربهای از دشمن نمی‏خورند، مگر اینكه به واسطه آن عمل صالحی برای آنها نوشته می‏شود، زیرا خداوند پاداش نیكوكاران را ضایع نمی‏كند. (۱۲۰)

 

مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِینَةِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ الأَعْرَابِ أَن یَتَخَلَّفُواْ عَن رَّسُولِ اللّهِ وَلاَ یَرْغَبُواْ بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لاَ یُصِیبُهُمْ ظَمَأٌ وَلاَ نَصَبٌ وَلاَ مَخْمَصَةٌ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَلاَ یَطَؤُونَ مَوْطِئًا یَغِیظُ الْكُفَّارَ وَلاَ یَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّیْلًا إِلاَّ كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ إِنَّ اللّهَ لاَ یُضِیعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِینَ ﴿۱۲۰﴾

و هیچ مال كوچك یا بزرگی را (در این راه) انفاق نمی‏كنند و هیچ سرزمینی را (به سوی میدان جهاد و یا در بازگشت) نمی‏پیمایند، مگر اینكه برای آنها نوشته می‏شود تا خداوند آن را به عنوان بهترین اعمالشان پاداش دهد. (۱۲۱)

 

وَلاَ یُنفِقُونَ نَفَقَةً صَغِیرَةً وَلاَ كَبِیرَةً وَلاَ یَقْطَعُونَ وَادِیًا إِلاَّ كُتِبَ لَهُمْ لِیَجْزِیَهُمُ اللّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُواْ یَعْمَلُونَ ﴿۱۲۱﴾

شایسته نیست، مؤ منان همگی (به سوی میدان جهاد) كوچ كنند، چرا از هر گروهی، طایفه‏ای از آنان كوچ نمی‏كند (و طایفه‏ای بماند) تا در دین (و معارف و احكام اسلام) آگاهی پیدا كنند و به هنگام بازگشت به سوی قوم خود آنها را انذار نمایند تا (از مخالفت فرمان پروردگار) بترسند و خودداری كنند. (۱۲۲)

 

وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ كَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ ﴿۱۲۲﴾

ای كسانی كه ایمان آورده‏اید با كافرانی كه به شما نزدیكترند پیكار كنید (و دشمن دورتر شما را از دشمنان نزدیك غافل نكند) و آنها باید در شما شدت و خشونت احساس ‍ كنند، و بدانید خداوند با پرهیزكاران است. (۱۲۳)

 

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِینَ یَلُونَكُم مِّنَ الْكُفَّارِ وَلْیَجِدُواْ فِیكُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ ﴿۱۲۳﴾

و هنگامی كه سورهای نازل می‏شود بعضی از آنان (به دیگران) می‏گوید این سوره ایمان كدامیك از شما را افزون ساخت ؟ (به آنها بگو) اما كسانی كه ایمان آورده‏اند ایمانشان را افزود و آنها (به فضل و موهبت الهی) خوشحالند. (۱۲۴)

 

وَإِذَا مَا أُنزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُم مَّن یَقُولُ أَیُّكُمْ زَادَتْهُ هَذِهِ إِیمَانًا فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُواْ فَزَادَتْهُمْ إِیمَانًا وَهُمْ یَسْتَبْشِرُونَ ﴿۱۲۴﴾

و اما آنها كه در دلهایشان بیماری است پلیدی بر پلیدیشان افزود و از دنیا رفتند در حالی كه كافر بودند. (۱۲۵)

 

وَأَمَّا الَّذِینَ فِی قُلُوبِهِم مَّرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُواْ وَهُمْ كَافِرُونَ ﴿۱۲۵﴾

آیا آنها نمی‏بینند كه در هر سال یك یا دو بار آزمایش می‏شوند؟ باز توبه نمی‏كنند و متذكر هم نمی‏شوند! (۱۲۶)

 

أَوَلاَ یَرَوْنَ أَنَّهُمْ یُفْتَنُونَ فِی كُلِّ عَامٍ مَّرَّةً أَوْ مَرَّتَیْنِ ثُمَّ لاَ یَتُوبُونَ وَلاَ هُمْ یَذَّكَّرُونَ ﴿۱۲۶﴾

و هنگامی كه سوره‏ای نازل می‏شود بعضی از آنها (منافقان) به یكدیگر نگاه می‏كنند و می‏گویند آیا كسی شما را می‏بیند (و اگر از حضور پیامبر بیرون رویم متوجه ما نمی‏شوند) سپس منصرف می‏شوند (بیرون می‏روند) خداوند دلهایشان را (از حق) منصرف ساخته چرا كه آنها گروهی هستند كه نمی‏فهمند (و بیدانشند). (۱۲۷)

 

وَإِذَا مَا أُنزِلَتْ سُورَةٌ نَّظَرَ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ هَلْ یَرَاكُم مِّنْ أَحَدٍ ثُمَّ انصَرَفُواْ صَرَفَ اللّهُ قُلُوبَهُم بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لاَّ یَفْقَهُون ﴿۱۲۷﴾

رسولی از خود شما به سویتان آمد كه رنجهای شما بر او سخت است، و اصرار به هدایت شما دارد و نسبت به مؤ منان رئوف و مهربان است. (۱۲۸)

 

لَقَدْ جَاءكُمْ رَسُولٌ مِّنْ أَنفُسِكُمْ عَزِیزٌ عَلَیْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِیصٌ عَلَیْكُم بِالْمُؤْمِنِینَ رَؤُوفٌ رَّحِیمٌ ﴿۱۲۸﴾

اگر آنها روی (از حق) بگردانند (نگران مباش) بگو خداوند مرا كفایت می‏كند هیچ معبودی جز او نیست، بر او توكل كردم و او پروردگار عرش بزرگ است. (۱۲۹)

 

فَإِن تَوَلَّوْاْ فَقُلْ حَسْبِیَ اللّهُ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ عَلَیْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ ﴿۱۲۹﴾

  • image
  • image

نویسندگان

پخش زنده

پخش زنده حرم

صفحات جانبی

بسم الله الرحمن الرحیم
جستجو می کنیم سعادت را،و راه رسیدن به ان را به وسیله شناخت بهتر قرآن بی همتا
ایمان کوشکی
دانشجو نرم افزار
عضو کلوپ رهپویان قرآن
دانشگاه آزاد اسلامی
واحد آزادشهر
امتحانت فرصت بیشتر با شما بودن را نمی دهد...
انشاالله در آینده نزدیک

- ابراهیم کوشکی -

image

آمار سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

اوقات شرعی

تغییر تم


انتخاب رنگ تم

سبک صفحه

انتخاب الگوی پس زمینه