تبلیغات
.:قرآن بی همتا:. - الأعراف آیه صد و دو تا انتها

.:قرآن بی همتا:.

منوی اصلی

جستجو

آخرین عناوین

.:قرآن بی همتا:.

(سپس به فرعون) گفتند (جریان كار) او و برادرش را به تاخیر انداز و جمع آوری كنندگان را به همه شهرها بفرست. (۱۱۱)

 

قَالُواْ أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَأَرْسِلْ فِی الْمَدَآئِنِ حَاشِرِینَ ﴿۱۱۱﴾

تا هر ساحر دانا (و كار آزموده) ای را به خدمت تو بیاورند. (۱۱۲)

 

یَأْتُوكَ بِكُلِّ سَاحِرٍ عَلِیمٍ ﴿۱۱۲﴾

ساحران نزد فرعون آمدند و گفتند: آیا اگر ما پیروز گردیم اجر و پاداش مهمی خواهیم داشت ؟ (۱۱۳)

 

وَجَاء السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالْواْ إِنَّ لَنَا لأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِینَ ﴿۱۱۳﴾

گفت: آری، و شما از مقربان خواهید بود! (۱۱۴)

 

قَالَ نَعَمْ وَإَنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِینَ ﴿۱۱۴﴾

(ساحران) گفتند ای موسی یا تو بیفكن یا ما می‏افكنیم! (۱۱۵)

 

قَالُواْ یَا مُوسَى إِمَّا أَن تُلْقِیَ وَإِمَّا أَن نَّكُونَ نَحْنُ الْمُلْقِینَ ﴿۱۱۵﴾

گفت شما بیفكنید، و هنگامی كه (وسایل سحر خود را) افكندند مردم را چشمبندی كردند و ترسانی دند و سحر عظیمی به وجود آوردند! (۱۱۶)

 

قَالَ أَلْقُوْاْ فَلَمَّا أَلْقَوْاْ سَحَرُواْ أَعْیُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوهُمْ وَجَاءوا بِسِحْرٍ عَظِیمٍ ﴿۱۱۶﴾

و به موسی وحی كردیم كه عصای خود را بیفكن، ناگهان (به صورت مار عظیمی درآمد و) وسائل دروغین آنها را به سرعت برگرفت! (۱۱۷)

 

وَأَوْحَیْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَلْقِ عَصَاكَ فَإِذَا هِیَ تَلْقَفُ مَا یَأْفِكُونَ ﴿۱۱۷﴾

(در این موقع) حق آشكار گردید و آنچه آنها ساخته بودند باطل شد. (۱۱۸)

 

فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُواْ یَعْمَلُونَ ﴿۱۱۸﴾

در آنجا مغلوب شدند و خوار و كوچك گشتند. (۱۱۹)

 

فَغُلِبُواْ هُنَالِكَ وَانقَلَبُواْ صَاغِرِینَ ﴿۱۱۹﴾

و ساحران (همگی) به سجده افتادند. (۱۲۰)

 

وَأُلْقِیَ السَّحَرَةُ سَاجِدِینَ ﴿۱۲۰﴾

و گفتند ما به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم. (۱۲۱)

 

قَالُواْ آمَنَّا بِرِبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۱۲۱﴾

پروردگار موسی و هارون. (۱۲۲)

 

رَبِّ مُوسَى وَهَارُونَ ﴿۱۲۲﴾

فرعون گفت آیا به او ایمان آوردید پیش از آنكه به شما اجازه دهم، حتما این توطئهای است كه در این شهر (و دیار) چیده‏اید تا اهلش ‍ را از آن بیرون كنید ولی به زودی خواهید دانست! (۱۲۳)

 

قَالَ فِرْعَوْنُ آمَنتُم بِهِ قَبْلَ أَن آذَنَ لَكُمْ إِنَّ هَذَا لَمَكْرٌ مَّكَرْتُمُوهُ فِی الْمَدِینَةِ لِتُخْرِجُواْ مِنْهَا أَهْلَهَا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿۱۲۳﴾

سوگند می‏خورم كه دستها و پاهای شما را به طور مخالف (دست راست با پای چپ یا دست چپ با پای راست) قطع میكنم سپس همگی شما را به دار می‏آویزم. (۱۲۴)

 

لأُقَطِّعَنَّ أَیْدِیَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلاَفٍ ثُمَّ لأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۱۲۴﴾

(ساحران گفتند (مهم نیست) ما به سوی پروردگارمان باز میگردیم. (۱۲۵)

 

قَالُواْ إِنَّا إِلَى رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ ﴿۱۲۵﴾

تنها ایراد تو، به ما این است كه ما به آیات پروردگار خویش - هنگامی كه برای ما آمد - ایمان آورده‏ایم، بار الها! پیمانه صبر (و استقامت) را تا آخر بر ما بریز و ما را مسلمان بمیران (و تا پایان عمر با اخلاص و ایمان بدار). (۱۲۶)

 

وَمَا تَنقِمُ مِنَّا إِلاَّ أَنْ آمَنَّا بِآیَاتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاءتْنَا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَیْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِینَ ﴿۱۲۶﴾

اشراف قوم فرعون (به او) گفتند: آیا موسی و قومش را رها میكنی كه در زمین فساد كنند و تو و خدایانت را رها سازند، گفت به زودی پسرانشان را میكشیم و دخترانشان را زنده نگه میداریم (تا خدمت ما كنند) و ما بر آنها كاملا مسلط هستیم. (۱۲۷)

 

وَقَالَ الْمَلأُ مِن قَوْمِ فِرْعَونَ أَتَذَرُ مُوسَى وَقَوْمَهُ لِیُفْسِدُواْ فِی الأَرْضِ وَیَذَرَكَ وَآلِهَتَكَ قَالَ سَنُقَتِّلُ أَبْنَاءهُمْ وَنَسْتَحْیِی نِسَاءهُمْ وَإِنَّا فَوْقَهُمْ قَاهِرُونَ ﴿۱۲۷﴾

موسی به قوم خود گفت از خدا یاری جوئید و استقامت پیشه كنید كه زمین از آن خدا است و آنرا به هر كس بخواهد (و شایسته بداند) واگذار می‏كند و سرانجام (نیك) برای پرهیزكاران است. (۱۲۸)

 

قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ اسْتَعِینُوا بِاللّهِ وَاصْبِرُواْ إِنَّ الأَرْضَ لِلّهِ یُورِثُهَا مَن یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِینَ ﴿۱۲۸﴾

گفتند: پیش از آنكه به سوی ما بیائی آزار دیدیم و (هم اكنون پس ‍ از آمدنت نیز آزار می‏بینیم (كی این آزارها سر خواهد آمد؟ گفت امید است پروردگارتان دشمن شما را هلاك كند و شما را در زمین جانشین (آنها) سازد و بنگرد چگونه عمل می‏كنید؟ (۱۲۹)

 

قَالُواْ أُوذِینَا مِن قَبْلِ أَن تَأْتِینَا وَمِن بَعْدِ مَا جِئْتَنَا قَالَ عَسَى رَبُّكُمْ أَن یُهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَیَسْتَخْلِفَكُمْ فِی الأَرْضِ فَیَنظُرَ كَیْفَ تَعْمَلُونَ ﴿۱۲۹﴾

و ما نزدیكان فرعون (و قوم او) را به خشكسالی و كمبود میوه‏ها گرفتار كردیم شاید متذكر گردند. (۱۳۰)

 

وَلَقَدْ أَخَذْنَا آلَ فِرْعَونَ بِالسِّنِینَ وَنَقْصٍ مِّن الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ یَذَّكَّرُونَ ﴿۱۳۰﴾

اما (آنها نه تنها پند نگرفتند بلكه هنگامی كه نیكی (و نعمت) به آنها می‏رسید می‏گفتند به خاطر خود ماست! ولی موقعی كه بدی (و بلا) به آنها می‏رسید می‏گفتند از شومی موسی و كسان او است! بگو سرچشمه همه این فالهای بد نزد خدا است (و شما را به خاطر اعمال بدتان كیفر می‏دهد) اما اكثر آنها نمی‏دانند. (۱۳۱)

 

فَإِذَا جَاءتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُواْ لَنَا هَذِهِ وَإِن تُصِبْهُمْ سَیِّئَةٌ یَطَّیَّرُواْ بِمُوسَى وَمَن مَّعَهُ أَلا إِنَّمَا طَائِرُهُمْ عِندَ اللّهُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لاَ یَعْلَمُونَ ﴿۱۳۱﴾

و گفتند هر زمان آیتی برای ما بیاوری كه سحرمان كنی ما به تو ایمان نمی‏آوریم! (۱۳۲)

 

وَقَالُواْ مَهْمَا تَأْتِنَا بِهِ مِن آیَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِینَ ﴿۱۳۲﴾

سپس (بلاها را پشت سرهم بر آنها نازل كردیم) طوفان و ملخ و آفت گیاهی و قورباغه‏ها و خون را كه نشانه‏هائی از هم جدا بودند بر آنها فرستادیم (ولی باز بیدار نشدند) و تكبر ورزیدند و جمعیت گنهكاری بودند. (۱۳۳)

 

فَأَرْسَلْنَا عَلَیْهِمُ الطُّوفَانَ وَالْجَرَادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفَادِعَ وَالدَّمَ آیَاتٍ مُّفَصَّلاَتٍ فَاسْتَكْبَرُواْ وَكَانُواْ قَوْمًا مُّجْرِمِینَ ﴿۱۳۳﴾

هنگامی كه بلا بر آنها مسلط می‏شد می‏گفتند: ای موسی از خدایت برای ما بخواه به عهدی كه با تو كرده رفتار كند، اگر این بلا را از ما مرتفع سازی قطعا به تو ایمان می‏آوریم و بنی اسرائیل را با تو خواهیم فرستاد. (۱۳۴)

 

وَلَمَّا وَقَعَ عَلَیْهِمُ الرِّجْزُ قَالُواْ یَا مُوسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِندَكَ لَئِن كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِی إِسْرَائِیلَ ﴿۱۳۴﴾

اما هنگامی كه بلا را پس از مدت معینی كه به آن می‏رسیدند از آنها برمی داشتیم پیمان خویش را می‏شكستند! (۱۳۵)

 

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلَى أَجَلٍ هُم بَالِغُوهُ إِذَا هُمْ یَنكُثُونَ ﴿۱۳۵﴾

سرانجام ما از آنها انتقام گرفتیم و آنها را در دریا غرق كردیم زیرا آیات ما را تكذیب كردند و از آن غافل بودند. (۱۳۶)

 

فَانتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْنَاهُمْ فِی الْیَمِّ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا وَكَانُواْ عَنْهَا غَافِلِینَ ﴿۱۳۶﴾

و مشرقها و مغربهای پربركت زمین را به آن قوم تضعیف شده (زیر زنجیر ظلم و ستم) واگذار كردیم و وعده نیك پروردگارت بر بنی اسرائیل، بخاطر صبر و استقامتی كه نشان دادند، تحقق یافت و آنچه فرعونیان (از كاخهای مجلل می‏ساختند، و آنچه از باغات داربستدار فراهم ساخته بودند درهم كوبیدیم! (۱۳۷)

 

وَأَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِینَ كَانُواْ یُسْتَضْعَفُونَ مَشَارِقَ الأَرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِی بَارَكْنَا فِیهَا وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنَى عَلَى بَنِی إِسْرَائِیلَ بِمَا صَبَرُواْ وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ یَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهُ وَمَا كَانُواْ یَعْرِشُونَ ﴿۱۳۷﴾

و بنی اسرائیل را از دریا (سالم) عبور دادیم در مسیر خود به جمعیتی رسیدند كه اطراف بتهایشان با تواضع و خضوع گرد آمده بودند (در این هنگام بنی اسرائیل) به موسی گفتند توهم برای ما معبودی قرار ده همانگونه كه آنها معبودان (و خدایان دارند! گفت: شما جمعیتی جاهل و نادان هستید. (۱۳۸)

 

وَجَاوَزْنَا بِبَنِی إِسْرَائِیلَ الْبَحْرَ فَأَتَوْاْ عَلَى قَوْمٍ یَعْكُفُونَ عَلَى أَصْنَامٍ لَّهُمْ قَالُواْ یَا مُوسَى اجْعَل لَّنَا إِلَهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ قَالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ ﴿۱۳۸﴾

اینها (را كه می‏بینید) سرانجام كارشان نابودی است و آنچه انجام می‏دهند باطل (و بیهوده) است. (۱۳۹)

 

إِنَّ هَؤُلاء مُتَبَّرٌ مَّا هُمْ فِیهِ وَبَاطِلٌ مَّا كَانُواْ یَعْمَلُونَ ﴿۱۳۹﴾

(سپس) گفت آیا غیر از خداوند معبودی برای شما بطلبم، خدائی كه شما را بر جهانیان (و مردم عصرتان) برتری داد (۱۴۰)

 

قَالَ أَغَیْرَ اللّهِ أَبْغِیكُمْ إِلَهًا وَهُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعَالَمِینَ ﴿۱۴۰﴾

بخاطر بیاورید زمانی را كه از (چنگال) كسان فرعون نجاتتان بخشیدیم آنها كه مرتبا شما را شكنجه می‏دادند، پسرانتان را میكشتند و زنانتان را (برای خدمتكاری) زنده می‏گذاشتند و در این آزمایش بزرگی از ناحیه خدا برای شما بود. (۱۴۱)

 

وَإِذْ أَنجَیْنَاكُم مِّنْ آلِ فِرْعَونَ یَسُومُونَكُمْ سُوَءَ الْعَذَابِ یُقَتِّلُونَ أَبْنَاءكُمْ وَیَسْتَحْیُونَ نِسَاءكُمْ وَفِی ذَلِكُم بَلاء مِّن رَّبِّكُمْ عَظِیمٌ ﴿۱۴۱﴾

و ما به موسی سی شب وعده گذاردیم سپس آنرا با ده شب (دیگر) تكمیل نمودیم به این ترتیب میعاد پروردگارش (با او) چهل شب تمام شد و موسی به برادرش هارون گفت جانشین من در میان قوم من باش و (آنها را) اصلاح كن و از روش مفسدان پیروی منما. (۱۴۲)

 

وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلاَثِینَ لَیْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِیقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِینَ لَیْلَةً وَقَالَ مُوسَى لأَخِیهِ هَارُونَ اخْلُفْنِی فِی قَوْمِی وَأَصْلِحْ وَلاَ تَتَّبِعْ سَبِیلَ الْمُفْسِدِینَ ﴿۱۴۲﴾

و هنگامی كه موسی به میعادگاه ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت، عرض كرد پروردگارا خودت را به من نشان ده تا تو را ببینم! گفت: هرگز مرا نخواهی دید، ولی به كوه بنگر اگر در جای خود ثابت ماند مرا خواهی دید، اما هنگامی كه پروردگارش جلوه بر كوه كرد آنرا همسان زمین قرار داد و موسی مدهوش به زمین افتاد، موقعی كه به هوش آمد عرض كرد: خداوندا منزهی تو (از اینكه قابل مشاهده باشی) من به سوی تو بازگشتم و من نخستین مؤ منانم. (۱۴۳)

 

وَلَمَّا جَاء مُوسَى لِمِیقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِی أَنظُرْ إِلَیْكَ قَالَ لَن تَرَانِی وَلَكِنِ انظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِی فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَخَرَّ موسَى صَعِقًا فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَیْكَ وَأَنَاْ أَوَّلُ الْمُؤْمِنِینَ ﴿۱۴۳﴾

(خداوند) گفت: ای موسی من تو را بر مردم با رسالتهای خویش ‍ و با سخن گفتنم (با تو) برگزیدم پس آنچه را به تو داده‏ام بگیر و از شكرگزاران باش. (۱۴۴)

 

قَالَ یَا مُوسَى إِنِّی اصْطَفَیْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسَالاَتِی وَبِكَلاَمِی فَخُذْ مَا آتَیْتُكَ وَكُن مِّنَ الشَّاكِرِینَ ﴿۱۴۴﴾

و برای او در الواح اندرزی از هر موضوعی نوشتیم و بیانی از هر چیز كردیم پس آن را با جدیت بگیر و به قوم خود بگو به نیكوترین آنها عمل كنند (و آنها كه به مخالفت برخیزند كیفرشان دوزخ است) و به زودی (این) دار فاسقان را به شما نشان خواهیم داد. (۱۴۵)

 

وَكَتَبْنَا لَهُ فِی الأَلْوَاحِ مِن كُلِّ شَیْءٍ مَّوْعِظَةً وَتَفْصِیلًا لِّكُلِّ شَیْءٍ فَخُذْهَا بِقُوَّةٍ وَأْمُرْ قَوْمَكَ یَأْخُذُواْ بِأَحْسَنِهَا سَأُرِیكُمْ دَارَ الْفَاسِقِینَ ﴿۱۴۵﴾

به زودی كسانی را كه در روی زمین به ناحق تكبر میورزند از ایمان به آیات خود منصرف میسازیم (بطوری كه) اگر هر آیه و نشانه‏ای را ببینند به آن ایمان نمی‏آورند و اگر راه هدایت را ببینند راه خود انتخاب نمی‏كنند و اگر طریق گمراهی را ببینند راه خود انتخاب میكنند (همه اینها) به خاطر آن است كه آیات ما را تكذیب كردند و از آن غافل بودند. (۱۴۶)

 

سَأَصْرِفُ عَنْ آیَاتِیَ الَّذِینَ یَتَكَبَّرُونَ فِی الأَرْضِ بِغَیْرِ الْحَقِّ وَإِن یَرَوْاْ كُلَّ آیَةٍ لاَّ یُؤْمِنُواْ بِهَا وَإِن یَرَوْاْ سَبِیلَ الرُّشْدِ لاَ یَتَّخِذُوهُ سَبِیلًا وَإِن یَرَوْاْ سَبِیلَ الْغَیِّ یَتَّخِذُوهُ سَبِیلًا ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا وَكَانُواْ عَنْهَا غَافِلِینَ ﴿۱۴۶﴾

و كسانی كه آیات ما و لقای رستاخیز را تكذیب (و انكار) كنند اعمالشان نابود میگردد آیا جز آنچه را عمل كرده‏اند پاداش داده میشوند. (۱۴۷)

 

وَالَّذِینَ كَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا وَلِقَاء الآخِرَةِ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ هَلْ یُجْزَوْنَ إِلاَّ مَا كَانُواْ یَعْمَلُونَ ﴿۱۴۷﴾

قوم موسی بعد از (رفتن) او (به میعادگاه خداوند) از زیور آلات خود گوساله‏ای ساختند، جسد بیروحی بود كه صدای گاو داشت! آیا آنها نمی‏دیدند كه با آنان سخن نمیگوید و به راه (راست) هدایتشان نمیكند، آنرا (خدای خود انتخاب كردند و ظالم بودند. (۱۴۸)

 

وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوسَى مِن بَعْدِهِ مِنْ حُلِیِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهُ خُوَارٌ أَلَمْ یَرَوْاْ أَنَّهُ لاَ یُكَلِّمُهُمْ وَلاَ یَهْدِیهِمْ سَبِیلًا اتَّخَذُوهُ وَكَانُواْ ظَالِمِینَ ﴿۱۴۸﴾

و هنگامی كه حقیقت به دستشان افتاد و دیدند گمراه شده‏اند گفتند اگر پروردگار ما، به ما رحم نكند و ما را نیامرزد به طور قطع از زیانكاران خواهیم بود. (۱۴۹)

 

وَلَمَّا سُقِطَ فَی أَیْدِیهِمْ وَرَأَوْاْ أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّواْ قَالُواْ لَئِن لَّمْ یَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَیَغْفِرْ لَنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِینَ ﴿۱۴۹﴾

و هنگامی كه موسی خشمگین و اندوهناك به سوی قوم خود بازگشت گفت پس از من بد جانشینانی برایم بودید (و آئین مرا ضایع كردید) آیا در فرمان پروردگارتان (و تمدید مدت میعاد او در قضاوت) عجله نمودید؟! سپس الواح را افكند و سر برادر خود را گرفت (و با عصبانیت) به سوی خود كشید، او گفت: فرزند مادرم! این گروه مرا در فشار گذاردند و نزدیك بود مرا به قتل برسانند بنابراین كاری نكن كه دشمنان مرا شماتت كنند و مرا با گروه ستمكاران قرار مده. (۱۵۰)

 

وَلَمَّا رَجَعَ مُوسَى إِلَى قَوْمِهِ غَضْبَانَ أَسِفًا قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُونِی مِن بَعْدِیَ أَعَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّكُمْ وَأَلْقَى الألْوَاحَ وَأَخَذَ بِرَأْسِ أَخِیهِ یَجُرُّهُ إِلَیْهِ قَالَ ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِی وَكَادُواْ یَقْتُلُونَنِی فَلاَ تُشْمِتْ بِیَ الأعْدَاء وَلاَ تَجْعَلْنِی مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ ﴿۱۵۰﴾

(موسی) گفت پروردگارا! من و برادرم را بیامرز و ما را در رحمت خود داخل كن و تو مهربانترین مهربانانی. (۱۵۱)

 

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِی وَلأَخِی وَأَدْخِلْنَا فِی رَحْمَتِكَ وَأَنتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ ﴿۱۵۱﴾

آنها كه گوساله را (معبود خود) انتخاب كردند به زودی خشم پروردگار و ذلت در زندگی دنیا به آنها می‏رسد، و اینچنین كسانی را كه (بر خدا) افترا می‏بندند كیفر می‏دهیم. (۱۵۲)

 

إِنَّ الَّذِینَ اتَّخَذُواْ الْعِجْلَ سَیَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیَا وَكَذَلِكَ نَجْزِی الْمُفْتَرِینَ ﴿۱۵۲﴾

و آنها كه گناه كنند و بعد از آن توبه نمایند و ایمان آورند (امید عفو او را دارند زیرا) پروردگار تو در پی آن آمرزنده و مهربان است. (۱۵۳)

 

وَالَّذِینَ عَمِلُواْ السَّیِّئَاتِ ثُمَّ تَابُواْ مِن بَعْدِهَا وَآمَنُواْ إِنَّ رَبَّكَ مِن بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَّحِیمٌ ﴿۱۵۳﴾

و هنگامی كه خشم موسی فرو نشست الواح (تورات) را برگرفت و در نوشته‏های آن هدایت و رحمت برای آنها كه از پروردگار خویش می‏ترسند (و از مخالفت فرمانش بیم دارند) وجود داشت. (۱۵۴)

 

وَلَمَّا سَكَتَ عَن مُّوسَى الْغَضَبُ أَخَذَ الأَلْوَاحَ وَفِی نُسْخَتِهَا هُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلَّذِینَ هُمْ لِرَبِّهِمْ یَرْهَبُونَ ﴿۱۵۴﴾

و موسی از قوم خود هفتاد تن از مردان را برای میعادگاه ما برگزید، و هنگامی كه زمین لرزه آنها را فرا گرفت (و هلاك شدند) گفت: پروردگارا! اگر می‏خواستی می‏توانستی آنها و مرا پیش از این نیز هلاك كنی، آیا ما را به آنچه سفیهانمان انجام داده‏اند (مجازات و) هلاك می‏سازی، این جز آزمایش تو چیز دیگر نیست كه هر كس را بخواهی (و مستحق بدانی) گمراه می‏سازی و هر كس را بخواهی (و شایسته ببینی هدایت می‏كنی، تو ولی مائی، ما را بیامرز و بر ما رحم كن و تو بهترین آمرزندگانی. (۱۵۵)

 

وَاخْتَارَ مُوسَى قَوْمَهُ سَبْعِینَ رَجُلًا لِّمِیقَاتِنَا فَلَمَّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ أَهْلَكْتَهُم مِّن قَبْلُ وَإِیَّایَ أَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ السُّفَهَاء مِنَّا إِنْ هِیَ إِلاَّ فِتْنَتُكَ تُضِلُّ بِهَا مَن تَشَاء وَتَهْدِی مَن تَشَاء أَنتَ وَلِیُّنَا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنتَ خَیْرُ الْغَافِرِینَ ﴿۱۵۵﴾

و برای ما در این دنیا و سرای دیگر نیكی مقرر دار، چه اینكه ما به سوی تو بازگشت كرده‏ایم، (خداوند در برابر این تقاضا به موسی) گفت: مجازاتم را به هر كس بخواهم می‏رسانم و رحمتم همه چیز را فرا گرفته و آنرا برای آنها كه پرهیزكارند و زكات را می‏پردازند و آنها كه به آیات ما ایمان می‏آورند، مقرر خواهم داشت. (۱۵۶)

 

وَاكْتُبْ لَنَا فِی هَذِهِ الدُّنْیَا حَسَنَةً وَفِی الآخِرَةِ إِنَّا هُدْنَا إِلَیْكَ قَالَ عَذَابِی أُصِیبُ بِهِ مَنْ أَشَاء وَرَحْمَتِی وَسِعَتْ كُلَّ شَیْءٍ فَسَأَكْتُبُهَا لِلَّذِینَ یَتَّقُونَ وَیُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَالَّذِینَ هُم بِآیَاتِنَا یُؤْمِنُونَ ﴿۱۵۶﴾

آنها كه از فرستاده (خدا) پیامبر «امی» پیروی می‏كنند كسی كه صفاتش را در تورات و انجیلی كه نزدشان است می‏یابند و آنها را به معروف دستور می‏دهد و از منكر باز می‏دارد، پاكیزه‏ها را برای آنها حلال می‏شمرد، ناپاكها را تحریم می‏كند، و بارهای سنگین و زنجیرهائی را كه بر آنها بود (از دوش و گردنشان بر می‏دارد آنها كه به او ایمان آوردند و حمایتش كردند و یاریش نمودند و از نوری كه با او نازل شده پیروی كردند آنان رستگارانند. (۱۵۷)

 

الَّذِینَ یَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِیَّ الأُمِّیَّ الَّذِی یَجِدُونَهُ مَكْتُوبًا عِندَهُمْ فِی التَّوْرَاةِ وَالإِنْجِیلِ یَأْمُرُهُم بِالْمَعْرُوفِ وَیَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنكَرِ وَیُحِلُّ لَهُمُ الطَّیِّبَاتِ وَیُحَرِّمُ عَلَیْهِمُ الْخَبَآئِثَ وَیَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالأَغْلاَلَ الَّتِی كَانَتْ عَلَیْهِمْ فَالَّذِینَ آمَنُواْ بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُواْ النُّورَ الَّذِیَ أُنزِلَ مَعَهُ أُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴿۱۵۷﴾

بگو: ای مردم! من فرستاده خدا به سوی همه شما هستم، همان خدائی كه حكومت آسمانها و زمین از آن او است، معبودی جز او نیست، زنده می‏كند و می‏میراند پس ایمان بیاورید به خدا و فرستاده‏اش، آن پیامبر درس نخوانده‏ای كه ایمان به خدا و كلماتش دارد و از او پیروی كنید تا هدایت یابید. (۱۵۸)

 

قُلْ یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنِّی رَسُولُ اللّهِ إِلَیْكُمْ جَمِیعًا الَّذِی لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ یُحْیِی وَیُمِیتُ فَآمِنُواْ بِاللّهِ وَرَسُولِهِ النَّبِیِّ الأُمِّیِّ الَّذِی یُؤْمِنُ بِاللّهِ وَكَلِمَاتِهِ وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ﴿۱۵۸﴾

و از قوم موسی گروهی به سوی حق هدایت می‏كنند و حاكم به حق و عدالتند. (۱۵۹)

 

وَمِن قَوْمِ مُوسَى أُمَّةٌ یَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ یَعْدِلُونَ ﴿۱۵۹﴾

و آنها را به دوازده گروه كه هر یك شاخهای (از دودمان اسرائیل) بودند تقسیم كردیم و هنگامی كه موسی تقاضای آب (برای قوم تشنه كامش در بیابان) كرد به او وحی فرستادیم كه عصای خود را بر سنگ بزن ناگهان دوازده چشمه از آن بیرون ریخت آنچنان كه هر گروه چشمه خود را می‏شناختند و ابر را بر سر آنها سایبان ساختیم و بر آنها من و سلوی فرستادیم (و به از آنان گفتیم) از روزیهای پاكیزه كه به شما داده‏ایم بخورید (و سپاس خدا را بجا آورید ولی آنها نافرمانی و ستم كردند) اما به ما ستم نكردند لكن به خودشان ستم نمودند. (۱۶۰)

 

وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَیْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَیْنَا إِلَى مُوسَى إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَیْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَیْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَیْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُواْ مِن طَیِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ ﴿۱۶۰﴾

و (به خاطر بیاورید) هنگامی را كه به آنها گفته شد در این قریه (بیت المقدس) ساكن شوید و از هر جا (و بهر كیفیت) بخواهید از آن بخورید (و بهره گیرید) و بگوئید خداوندا! گناهان ما را بریز، و از در (بیت المقدس) با تواضع وارد شوید، اگر چنین كنید گناهان شما را می‏بخشیم و نیكوكاران را پاداش بیشتر خواهیم داد. (۱۶۱)

 

وَإِذْ قِیلَ لَهُمُ اسْكُنُواْ هَذِهِ الْقَرْیَةَ وَكُلُواْ مِنْهَا حَیْثُ شِئْتُمْ وَقُولُواْ حِطَّةٌ وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِیئَاتِكُمْ سَنَزِیدُ الْمُحْسِنِینَ ﴿۱۶۱﴾

اما كسانی كه از آنها ظلم و ستم (بر خویشتن) كردند این سخن (و آن برنامه‏ها) را دگرگون ساختند و غیر از آنچه به آنها گفته شده بود انجام دادند لذا بخاطر ستمی كه روا داشتند بلائی از آسمان بر آنها نازل شد. (۱۶۲)

 

فَبَدَّلَ الَّذِینَ ظَلَمُواْ مِنْهُمْ قَوْلًا غَیْرَ الَّذِی قِیلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَیْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُواْ یَظْلِمُونَ ﴿۱۶۲﴾

و از آنها درباره (سرگذشت شهری كه در ساحل دریا بود سوال كن، و) بخاطر بیاور هنگامی را كه آنها در روز شنبه تجاوز (و طغیان در برابر قانون خدا) می‏كردند، همان هنگام كه ماهیانشان روز شنبه (كه روز تعطیل و استراحت - شان بود) آشكار می‏شدند اما در غیر روز شنبه به سراغ آنها نمی‏آمدند، اینگونه آنها را به چیزی آزمایش كردیم كه در برابر آن نافرمانی می‏نمودند. (۱۶۳)

 

واَسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْیَةِ الَّتِی كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ یَعْدُونَ فِی السَّبْتِ إِذْ تَأْتِیهِمْ حِیتَانُهُمْ یَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَیَوْمَ لاَ یَسْبِتُونَ لاَ تَأْتِیهِمْ كَذَلِكَ نَبْلُوهُم بِمَا كَانُوا یَفْسُقُونَ ﴿۱۶۳﴾

و هنگامی را كه گروهی از آنها (به گروه دیگر) گفتند چرا جمعی (گنهكار) را اندرز می‏دهید كه سرانجام خداوند آنها را هلاك خواهد كرد و یا به عذاب شدیدی گرفتار خواهد ساخت (آنها را به حال خود واگذارید تا نابود شوند) گفتند: (این اندرزها) برای اعتذار (و رفع مسئولیت) در پیشگاه پروردگار شماست، به علاوه شاید آنها (بپذیرند و از گناه بازایستند و) تقوی پیشه كنند. (۱۶۴)

 

وَإِذَ قَالَتْ أُمَّةٌ مِّنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا اللّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِیدًا قَالُواْ مَعْذِرَةً إِلَى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ ﴿۱۶۴﴾

اما هنگامی كه تذكراتی را كه به آنها داده شده بود فراموش ‍ كردند، نهی‏كنندگان از بدی را رهائی بخشیدیم و آنها را كه ستم كردند به عذاب شدیدی بخاطر نافرمانی‏شان گرفتار ساختیم. (۱۶۵)

 

فَلَمَّا نَسُواْ مَا ذُكِّرُواْ بِهِ أَنجَیْنَا الَّذِینَ یَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِینَ ظَلَمُواْ بِعَذَابٍ بَئِیسٍ بِمَا كَانُواْ یَفْسُقُونَ ﴿۱۶۵﴾

هنگامی كه در برابر فرمانی كه به آنها داده شده بود سركشی نمودند به آنها گفتیم به شكل میمونها در آئید و طرد شوید. (۱۶۶)

 

فَلَمَّا عَتَوْاْ عَن مَّا نُهُواْ عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُونُواْ قِرَدَةً خَاسِئِینَ ﴿۱۶۶﴾

و (نیز بخاطر بیاور) هنگامی را كه پروردگارت اعلام كرد تا دامنه قیامت كسی را بر آنها مسلط خواهد ساخت كه آنها را به طور مداوم در عذاب سختی قرار دهد، زیرا پروردگارت مجازاتش سریع (در عین حال در مقابل توبه كاران آمرزنده و مهربان است. (۱۶۷)

 

وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكَ لَیَبْعَثَنَّ عَلَیْهِمْ إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَةِ مَن یَسُومُهُمْ سُوءَ الْعَذَابِ إِنَّ رَبَّكَ لَسَرِیعُ الْعِقَابِ وَإِنَّهُ لَغَفُورٌ رَّحِیمٌ ﴿۱۶۷﴾

و آنها را در زمین به صورت گروههائی پراكنده ساختیم، گروهی از آنها صالح و گروهی غیر آن هستند و آنها را به نیكیها و بدیها آزمودیم شاید بازگردند. (۱۶۸)

 

وَقَطَّعْنَاهُمْ فِی الأَرْضِ أُمَمًا مِّنْهُمُ الصَّالِحُونَ وَمِنْهُمْ دُونَ ذَلِكَ وَبَلَوْنَاهُمْ بِالْحَسَنَاتِ وَالسَّیِّئَاتِ لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ ﴿۱۶۸﴾

بعد از آن فرزندانی جانشین آنها شدند كه وارث كتاب (آسمانی، تورات) گشتند (اما با این حال) متاع این دنیای پست را گرفته (بر حكم و فرمان خدا ترجیح دادند) و میگفتند (اگر ما گنه كاریم) خداوند به زودی ما را میبخشد (ما از كرده خود پشیمانیم) اما اگر متاع دیگری همانند آن به دستشان بیفتد آنرا میگیرند (و باز حكم خدا را پشت سر میافكنند) آیا پیمان كتاب (خدا) از آنها گرفته نشده كه بر خدا (دروغ نبندند و) جز حق نگویند و آنان بارها آنرا خوانده‏اند، و سرای آخرت برای آنها كه پرهیزگاری پیشه كنند بهتر است آیا نمی‏فهمید؟! (۱۶۹)

 

فَخَلَفَ مِن بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُواْ الْكِتَابَ یَأْخُذُونَ عَرَضَ هَذَا الأدْنَى وَیَقُولُونَ سَیُغْفَرُ لَنَا وَإِن یَأْتِهِمْ عَرَضٌ مِّثْلُهُ یَأْخُذُوهُ أَلَمْ یُؤْخَذْ عَلَیْهِم مِّیثَاقُ الْكِتَابِ أَن لاَّ یِقُولُواْ عَلَى اللّهِ إِلاَّ الْحَقَّ وَدَرَسُواْ مَا فِیهِ وَالدَّارُ الآخِرَةُ خَیْرٌ لِّلَّذِینَ یَتَّقُونَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ ﴿۱۶۹﴾

و آنها كه به كتاب (خدا) تمسك جویند و نماز را برپا دارند (پاداش بزرگی خواهند داشت زیرا) ما پاداش مصلحان را ضایع نخواهیم كرد. (۱۷۰)

 

وَالَّذِینَ یُمَسَّكُونَ بِالْكِتَابِ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ إِنَّا لاَ نُضِیعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِینَ ﴿۱۷۰﴾

و (نیز بخاطر بیاور) هنگامی را كه كوه را بر فراز آنها همچون سایبانی بلند كردیم، آنچنان كه گمان كردند بر آنها فرود خواهد آمد (و در این حال از آنها پیمان گرفتیم و گفتیم) آنچه را به شما (از احكام و دستورات) داده‏ایم با قدرت (و جدیت) بگیرید و آنچه را در آن است به یاد داشته باشید (و عمل كنید) تا پرهیزگار شوید. (۱۷۱)

 

وَإِذ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَظَنُّواْ أَنَّهُ وَاقِعٌ بِهِمْ خُذُواْ مَا آتَیْنَاكُم بِقُوَّةٍ وَاذْكُرُواْ مَا فِیهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ﴿۱۷۱﴾

به خاطر بیاور زمانی را كه پروردگارت از پشت و صلب فرزندان آدم، ذریه آنها را برگرفت و آنها را گواه بر خویشتن ساخت (و فرمود:) آیا من پروردگار شما نیستم؟! گفتند آری، گواهی می‏دهیم (چرا چنین كرد؟) برای اینكه در روز رستاخیز نگوئید ما از این غافل بودیم (و از پیمان فطری توحید و خداشناسی بیخبر). (۱۷۲)

 

وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُواْ بَلَى شَهِدْنَا أَن تَقُولُواْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِینَ ﴿۱۷۲﴾

یا نگوئید پدران ما قبل از ما بت پرستی را اختیار كردند و ما هم فرزندانی بعد از آنها بودیم (و چاره‏ای جز پیروی از آنان نداشتیم) آیا ما را به آنچه باطلگرایان انجام دادند مجازات می‏كنی. (۱۷۳)

 

أَوْ تَقُولُواْ إِنَّمَا أَشْرَكَ آبَاؤُنَا مِن قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّیَّةً مِّن بَعْدِهِمْ أَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ ﴿۱۷۳﴾

و اینچنین آیات را توضیح می‏دهیم و شاید به سوی حق باز گردند (و بدانند ندای توحید در درون جانشان از روز نخست بوده است). (۱۷۴)

 

وَكَذَلِكَ نُفَصِّلُ الآیَاتِ وَلَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ ﴿۱۷۴﴾

و برای آنها بخوان سرگذشت آن كس را كه آیات خود را به او دادیم ولی (سرانجام) از (دستور) آنها خارج گشت و شیطان به او دست یافت و از گمراهان شد. (۱۷۵)

 

وَاتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ الَّذِیَ آتَیْنَاهُ آیَاتِنَا فَانسَلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ الشَّیْطَانُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِینَ ﴿۱۷۵﴾

و اگر می‏خواستیم (مقام) او را با این آیات (و علوم و دانشها) بالا می‏بردیم (اما اجبار بر خلاف سنت ماست لذا او را به حال خود رها ساختیم) ولی او به پستی گرائید و از هوای نفس خویش پیروی كرد او همچون سگ (هار) است كه اگر به او حمله كنی دهانش را باز و زبانش را برون خواهد كرد و اگر او را به حال خود واگذاری باز همین كار را می‏كند (گوئی آنچنان تشنه دنیا پرستی است كه هرگز سیراب نمی‏شود) این مثل جمعیتی است كه آیات ما را تكذیب كردند این داستانها را (برای آنها) بازگو كن شاید بیندیشند (و بیدار شوند). (۱۷۶)

 

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِن تَحْمِلْ عَلَیْهِ یَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ یَلْهَث ذَّلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِینَ كَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ یَتَفَكَّرُونَ ﴿۱۷۶﴾

چه بد مثلی دارند گروهی كه آیات ما را تكذیب كردند ولی آنها به خودشان ستم می‏كردند. (۱۷۷)

 

سَاء مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِینَ كَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا وَأَنفُسَهُمْ كَانُواْ یَظْلِمُونَ ﴿۱۷۷﴾

آن كس را كه خدا هدایت كند هدایت یافته (واقعی) او است و آنها را كه (به خاطر اعمالشان) گمراه سازد زیانكاران (واقعی) آنهایند. (۱۷۸)

 

مَن یَهْدِ اللّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِی وَمَن یُضْلِلْ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ﴿۱۷۸﴾

به طور مسلم گروه بسیاری از جن و انس را برای دوزخ آفریدیم، آنها دلها (عقلها)ئی دارند كه با آن (اندیشه نمی‏كنند و) نمی‏فهمند و چشمانی دارند كه با آن نمی‏بینند و گوشهائی دارند كه با آن نمی‏شنوند، آنها همچون چهار پایانند، بلكه گمراه تر اینان همانا غافلانند (زیرا با اینكه همه گونه امكانات هدایت دارند باز هم گمراهند). (۱۷۹)

 

وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِیرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لاَّ یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ یَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَئِكَ كَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ ﴿۱۷۹﴾

و برای خدا نامهای نیكی است خدا را با آن بخوانید، و آنها را كه در اسماء خدا تحریف می‏كنند (و بر غیر او می‏نهند و شریك برایش قائل می‏شوند) رها سازید آنان به زودی جزای اعمالی را كه انجام می‏دادند می‏بینند. (۱۸۰)

 

وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُواْ الَّذِینَ یُلْحِدُونَ فِی أَسْمَآئِهِ سَیُجْزَوْنَ مَا كَانُواْ یَعْمَلُونَ ﴿۱۸۰﴾

و از آنها كه آفریدیم گروهی به حق هدایت می‏كنند و به حق اجرای عدالت می‏نمایند. (۱۸۱)

 

وَمِمَّنْ خَلَقْنَا أُمَّةٌ یَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ یَعْدِلُونَ ﴿۱۸۱﴾

و آنها كه آیات ما را تكذیب كردند تدریجا از آن راه كه نمی‏دانند گرفتار مجازاتشان خواهیم كرد. (۱۸۲)

 

وَالَّذِینَ كَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَیْثُ لاَ یَعْلَمُونَ ﴿۱۸۲﴾

و به آنها مهلت می‏دهیم (تا مجازاتشان دردناك تر باشد) زیرا طرح و نقشه من قوی (و حساب شده) است (و هیچكس را قدرت فرار از آن نیست). (۱۸۳)

 

وَأُمْلِی لَهُمْ إِنَّ كَیْدِی مَتِینٌ ﴿۱۸۳﴾

آیا آنها فكر نكردند كه همنشینشان (پیامبر) هیچگونه آثاری از جنون ندارد (پس چگونه چنین نسبت ناروائی به او می‏دهند؟) او فقط بیم دهنده آشكاری است (كه مردم را متوجه مسئولیتهایشان می‏سازد) (۱۸۴)

 

أَوَلَمْ یَتَفَكَّرُواْ مَا بِصَاحِبِهِم مِّن جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلاَّ نَذِیرٌ مُّبِینٌ ﴿۱۸۴﴾

آیا آنها در حكومت و نظام آسمانها و زمین و آنچه خدا آفریده است (از روی دقت و عبرت) نظر نیفكندند؟ (و آیا در این نیز اندیشه نكردند كه) شاید پایان زندگی آنها نزدیك شده باشد (اگر به این كتاب آسمانی روشن ایمان نیاورند) به كدام سخن بعد از آن ایمان خواهند آورد؟ (۱۸۵)

 

أَوَلَمْ یَنظُرُواْ فِی مَلَكُوتِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللّهُ مِن شَیْءٍ وَأَنْ عَسَى أَن یَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ فَبِأَیِّ حَدِیثٍ بَعْدَهُ یُؤْمِنُونَ ﴿۱۸۵﴾

هر كس را خداوند (به جرم اعمال زشتش) گمراه سازد هدایت كننده‏ای ندارد و آنها را در طغیان و سركشیشان رها می‏سازد تا سرگردان شوند. (۱۸۶)

 

مَن یُضْلِلِ اللّهُ فَلاَ هَادِیَ لَهُ وَیَذَرُهُمْ فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ ﴿۱۸۶﴾

از قیامت از تو سؤ ال می‏كنند كه وقوع آن در چه زمانی است ؟ بگو علمش نزد پروردگار من است و هیچكس جز او (نمی‏تواند) وقت آنرا آشكار سازد، (اما قیام قیامت حتی) در آسمانها و زمین سنگین (و بسیار پر اهمیت) است، و جز به طور ناگهانی به سراغ شما نمی‏آید، (باز) او تو چنان سؤ ال می‏كنند كه گوئی تو از زمان وقوع آن با خبری، بگو علمش ‍ تنها نزد خدا است ولی بیشتر مردم نمی‏دانند. (۱۸۷)

 

یَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَیَّانَ مُرْسَاهَا قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِندَ رَبِّی لاَ یُجَلِّیهَا لِوَقْتِهَا إِلاَّ هُوَ ثَقُلَتْ فِی السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ لاَ تَأْتِیكُمْ إِلاَّ بَغْتَةً یَسْأَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِیٌّ عَنْهَا قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِندَ اللّهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ یَعْلَمُونَ ﴿۱۸۷﴾

بگو من مالك سود و زیان خویش نیستم مگر آنچه را خدا بخواهد (و از غیب و اسرار نهان نیز با خبر نیستم مگر آنچه خداوند اراده كند) و اگر از غیب با خبر بودم منافع فراوانی برای خود فراهم می‏ساختم و هیچ بدی (و زیانی) به من نمی‏رسید، من فقط بیم دهنده و بشارت دهنده‏ام برای جمعیتی كه ایمان می‏آورند (بیم از مجازات پروردگار و بشارت به پاداشهای گرانبهایش). (۱۸۸)

 

قُل لاَّ أَمْلِكُ لِنَفْسِی نَفْعًا وَلاَ ضَرًّا إِلاَّ مَا شَاء اللّهُ وَلَوْ كُنتُ أَعْلَمُ الْغَیْبَ لاَسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَیْرِ وَمَا مَسَّنِیَ السُّوءُ إِنْ أَنَاْ إِلاَّ نَذِیرٌ وَبَشِیرٌ لِّقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ ﴿۱۸۸﴾

او خدائی است كه شما را از نفس واحدی آفرید و همسرش را نیز از جنس او قرار داد تا در كنار او بیاساید سپس هنگامی كه با او نزدیكی كرد حملی سبك برداشت كه با وجود آن به كارهای خود ادامه می‏داد، و چون سنگین شد، هر دو از خداوند و پروردگار خویش خواستند (كه فرزند صالحی به آنان دهد و عرضه داشتند) اگر فرزند صالحی به ما دهی از شاكران خواهیم بود. (۱۸۹)

 

هُوَ الَّذِی خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِیَسْكُنَ إِلَیْهَا فَلَمَّا تَغَشَّاهَا حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِیفًا فَمَرَّتْ بِهِ فَلَمَّا أَثْقَلَت دَّعَوَا اللّهَ رَبَّهُمَا لَئِنْ آتَیْتَنَا صَالِحًا لَّنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِینَ ﴿۱۸۹﴾

اما به هنگامی كه فرزند صالحی به آنها داد (موجودات دیگر را در این موهبت مؤ ثر دانستند و) برای خدا شریكهائی در این نعمت كه به آنها بخشیده بود قائل شدند، خداوند برتر است از آنچه شریك او قرار می‏دهند! (۱۹۰)

 

فَلَمَّا آتَاهُمَا صَالِحًا جَعَلاَ لَهُ شُرَكَاء فِیمَا آتَاهُمَا فَتَعَالَى اللّهُ عَمَّا یُشْرِكُونَ ﴿۱۹۰﴾

آیا موجوداتی را شریك او قرار می‏دهند كه چیزی را نمی‏آفرینند و خودشان مخلوقند؟! (۱۹۱)

 

أَیُشْرِكُونَ مَا لاَ یَخْلُقُ شَیْئًا وَهُمْ یُخْلَقُونَ ﴿۱۹۱﴾

و نمی‏توانند آنها را یاری كنند، و نه خودشان را یاری می‏دهند. (۱۹۲)

 

وَلاَ یَسْتَطِیعُونَ لَهُمْ نَصْرًا وَلاَ أَنفُسَهُمْ یَنصُرُونَ ﴿۱۹۲﴾

و هر گاه آنها را به سوی هدایت دعوت كنید، از شما پیروی نمی‏كنند، برای آنها تفاوت نمی‏كند چه آنها را دعوت كنید و چه خاموش ‍ باشید. (۱۹۳)

 

وَإِن تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدَى لاَ یَتَّبِعُوكُمْ سَوَاء عَلَیْكُمْ أَدَعَوْتُمُوهُمْ أَمْ أَنتُمْ صَامِتُونَ ﴿۱۹۳﴾

آنهائی را كه غیر از خدا می‏خوانید (و پرستش می‏كنید) بندگانی همچون خود شما هستند، آنها را بخوانید و اگر راست می‏گوئید باید به شما پاسخ دهند (و تقاضایتان را بر آورند). (۱۹۴)

 

إِنَّ الَّذِینَ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُكُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْیَسْتَجِیبُواْ لَكُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِینَ ﴿۱۹۴﴾

آیا (آنها لا اقل همانند خود شما) پاهائی دارند كه با آن راه بروند؟ یا دستهائی دارند كه با آن چیزی را بگیرند (و كاری انجام دهند)؟ یا چشمانی دارند كه با آن ببینند؟ یا گوشهائی دارند كه با آن بشنوند؟ (نه، هرگز، هیچكدام) بگو (اكنون كه چنین است) این بتهائی را كه شریك خدا قرار دادهاید (بر ضد من) بخوانید و برای من نقشه بكشید و لحظه‏ای مهلت ندهید (تا بدانید كاری از آنها ساخته نیست!). (۱۹۵)

 

أَلَهُمْ أَرْجُلٌ یَمْشُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ أَیْدٍ یَبْطِشُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ أَعْیُنٌ یُبْصِرُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ آذَانٌ یَسْمَعُونَ بِهَا قُلِ ادْعُواْ شُرَكَاءكُمْ ثُمَّ كِیدُونِ فَلاَ تُنظِرُونِ ﴿۱۹۵﴾

(اما) ولی و سرپرست من خدائی است كه این كتاب را نازل كرده است و او سرپرست همه صالحان است. (۱۹۶)

 

إِنَّ وَلِیِّیَ اللّهُ الَّذِی نَزَّلَ الْكِتَابَ وَهُوَ یَتَوَلَّى الصَّالِحِینَ ﴿۱۹۶﴾

و كسانی را كه شما جز او می‏خوانید نمی‏توانند یاریتان كنند و نه (حتی) خودشان را یاری دهند. (۱۹۷)

 

وَالَّذِینَ تَدْعُونَ مِن دُونِهِ لاَ یَسْتَطِیعُونَ نَصْرَكُمْ وَلآ أَنفُسَهُمْ یَنْصُرُونَ ﴿۱۹۷﴾

و اگر از آنها هدایت بخواهید سخنانتان را نمی‏شنوند و آنها را می‏بینی (كه با چشمهای مصنوعیشان) به تو نگاه می‏كنند اما در حقیقت نمی‏بینند! (۱۹۸)

 

وَإِن تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدَى لاَ یَسْمَعُواْ وَتَرَاهُمْ یَنظُرُونَ إِلَیْكَ وَهُمْ لاَ یُبْصِرُونَ ﴿۱۹۸﴾

با آنها مدارا كن و عذرشان را بپذیر و به نیكیها دعوت نما و از جاهلان روی بگردان (و با آنها ستیزه مكن). (۱۹۹)

 

خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِینَ ﴿۱۹۹﴾

و هر گاه وسوسهای از شیطان به تو رسد به خدا پناه بر، كه او شنونده و دانا است. (۲۰۰)

 

وَإِمَّا یَنزَغَنَّكَ مِنَ الشَّیْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّهِ إِنَّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ ﴿۲۰۰﴾

پرهیزكاران هنگامی كه گرفتار وسوسه‏های شیطان شوند به یاد (خدا و پاداش و كیفر او) می‏افتند و (در پرتو یاد او راه حق را می‏بینند و) بینا می‏گردند. (۲۰۱)

 

إِنَّ الَّذِینَ اتَّقَواْ إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِّنَ الشَّیْطَانِ تَذَكَّرُواْ فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ ﴿۲۰۱﴾

(ولی ناپرهیزكاران) برادرانشان (یعنی شیاطین) آنان را پیوسته در گمراهی پیش می‏برند و باز نمی‏ایستند! (۲۰۲)

 

وَإِخْوَانُهُمْ یَمُدُّونَهُمْ فِی الْغَیِّ ثُمَّ لاَ یُقْصِرُونَ ﴿۲۰۲﴾

و هنگامی كه (در نزول وحی تاءخیر افتد و) آیه‏ای برای آنها نیاوری می‏گویند چرا خودت (از پیش خود) آنرا برنگزیدی بگو من تنها پیروی از چیزی می‏كنم كه بر من وحی می‏شود این وسیله بینائی از طرف پروردگارتان و مایه هدایت و رحمت است برای جمعیتی كه ایمان می‏آورند. (۲۰۳)

 

وَإِذَا لَمْ تَأْتِهِم بِآیَةٍ قَالُواْ لَوْلاَ اجْتَبَیْتَهَا قُلْ إِنَّمَا أَتَّبِعُ مَا یِوحَى إِلَیَّ مِن رَّبِّی هَذَا بَصَآئِرُ مِن رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ ﴿۲۰۳﴾

هنگامی كه قرآن خوانده شود گوش فرا دهید و خاموش باشید تا مشمول رحمت خدا شوید. (۲۰۴)

 

وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُواْ لَهُ وَأَنصِتُواْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ﴿۲۰۴﴾

پروردگارت را در دل خود از روی تضرع و خوف و آهسته و آرام، صبحگاهان و شامگاهان یاد كن! و از غافلان مباش! (۲۰۵)

 

وَاذْكُر رَّبَّكَ فِی نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِیفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ وَلاَ تَكُن مِّنَ الْغَافِلِینَ ﴿۲۰۵﴾

آنها كه (در مقام قرب) نزد پروردگار تواند هیچگاه از عبادتش ‍ تكبر نمی‏ورزند و او را تسبیح می‏گویند و برایش سجده می‏كنند. (۲۰۶)

 

إِنَّ الَّذِینَ عِندَ رَبِّكَ لاَ یَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَیُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ یَسْجُدُونَ ﴿۲۰۶﴾

  • image
  • image

نویسندگان

پخش زنده

پخش زنده حرم

صفحات جانبی

بسم الله الرحمن الرحیم
جستجو می کنیم سعادت را،و راه رسیدن به ان را به وسیله شناخت بهتر قرآن بی همتا
ایمان کوشکی
دانشجو نرم افزار
عضو کلوپ رهپویان قرآن
دانشگاه آزاد اسلامی
واحد آزادشهر
امتحانت فرصت بیشتر با شما بودن را نمی دهد...
انشاالله در آینده نزدیک

- ابراهیم کوشکی -

image

آمار سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

اوقات شرعی

تغییر تم


انتخاب رنگ تم

سبک صفحه

انتخاب الگوی پس زمینه