تبلیغات
.:قرآن بی همتا:. - الأعراف آیه یک تا صد و ده

.:قرآن بی همتا:.

منوی اصلی

جستجو

آخرین عناوین

.:قرآن بی همتا:.

به نام خداوند رحمتگر مهربان

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

المص. (۱)

 

المص ﴿۱﴾

این كتابی است كه بر تو نازل شده و نباید از ناحیه آن ناراحتی در سینه داشته باشی، و هدف آن است كه بوسیله آن (همگان را از عواقب بد عقاید و اعمال نادرستشان) بیم دهی و تذكری است برای مومنان. (۲)

 

كِتَابٌ أُنزِلَ إِلَیْكَ فَلاَ یَكُن فِی صَدْرِكَ حَرَجٌ مِّنْهُ لِتُنذِرَ بِهِ وَذِكْرَى لِلْمُؤْمِنِینَ ﴿۲﴾

(بنابراین) از چیزی كه از طرف پروردگارتان بر شما نازل شده پیروی كنید و از سرپرستان و معبودهای دیگر جز او پیروی نكنید، اما كمتر متذكر می‏شوید. (۳)

 

اتَّبِعُواْ مَا أُنزِلَ إِلَیْكُم مِّن رَّبِّكُمْ وَلاَ تَتَّبِعُواْ مِن دُونِهِ أَوْلِیَاء قَلِیلًا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿۳﴾

چه بسیار شهرها و آبادیها كه آنها را (بر اثر گناه فراوان) هلاك كردیم، و عذاب ما شبهنگام یا در روز هنگامی كه استراحت كرده بودند به سراغشان آمد. (۴)

 

وَكَم مِّن قَرْیَةٍ أَهْلَكْنَاهَا فَجَاءهَا بَأْسُنَا بَیَاتًا أَوْ هُمْ قَآئِلُونَ ﴿۴﴾

و در آن موقع كه عذاب ما به سراغ آنها آمد سخنی نداشتند جز اینكه گفتند ما ظالم بودیم (ولی این اعتراف به گناه دیگر دیر شده بود و به حالشان سودی نداشت). (۵)

 

فَمَا كَانَ دَعْوَاهُمْ إِذْ جَاءهُمْ بَأْسُنَا إِلاَّ أَن قَالُواْ إِنَّا كُنَّا ظَالِمِینَ ﴿۵﴾

بطور قطع از كسانی كه پیامبران را به سوی آنها فرستادیم سؤ ال خواهیم كرد و از پیامبران (نیز) سؤ ال می‏كنیم. (۶)

 

فَلَنَسْأَلَنَّ الَّذِینَ أُرْسِلَ إِلَیْهِمْ وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلِینَ ﴿۶﴾

و مسلما (اعمال همه را مو به مو) از روی علم (وسیع خود) برای آنان شرح خواهیم داد و ما (اصولا) غائب نبودیم (بلكه همه جا حاضر و ناظر بودیم). (۷)

 

فَلَنَقُصَّنَّ عَلَیْهِم بِعِلْمٍ وَمَا كُنَّا غَآئِبِینَ ﴿۷﴾

و وزن كردن (اعمال و سنجش ارزش آنها) در آن روز حق است، كسانی كه میزانهای (عمل) آنها سنگین است رستگارانند. (۸)

 

وَالْوَزْنُ یَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَن ثَقُلَتْ مَوَازِینُهُ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴿۸﴾

و كسانی كه میزانهای (عمل) آنها سبك است افرادی هستند كه سرمایه وجود خود را به خاطر ظلم و ستمی كه به آیات ما می‏كردند از دست داده‏اند. (۹)

 

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِینُهُ فَأُوْلَئِكَ الَّذِینَ خَسِرُواْ أَنفُسَهُم بِمَا كَانُواْ بِآیَاتِنَا یِظْلِمُونَ ﴿۹﴾

و ما تسلط و مالكیت و حكومت بر زمین را برای شما قرار دادیم و انواع وسایل زندگی را برای شما فراهم ساختیم اما كمتر شكرگزاری می‏كنید (و اینهمه موهبت را بجا مصرف نمی‏نمائید). (۱۰)

 

وَلَقَدْ مَكَّنَّاكُمْ فِی الأَرْضِ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِیهَا مَعَایِشَ قَلِیلًا مَّا تَشْكُرُونَ ﴿۱۰﴾

ما شما را آفریدیم سپس صورت بندی كردیم سپس به فرشتگان گفتیم برای آدم خضوع كنید آنها سجده كردند جز ابلیس كه از سجده كنندگان نبود. (۱۱)

 

وَلَقَدْ خَلَقْنَاكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنَاكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلآئِكَةِ اسْجُدُواْ لآدَمَ فَسَجَدُواْ إِلاَّ إِبْلِیسَ لَمْ یَكُن مِّنَ السَّاجِدِینَ ﴿۱۱﴾

(خداوند به او) فرمود: چه چیز تو را مانع شد كه سجده كنی در آن هنگام كه به تو فرمان دادم ؟ گفت: من از او بهترم، مرا از آتش آفریده‏ای و او را از خاك! (۱۲)

 

قَالَ مَا مَنَعَكَ أَلاَّ تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ قَالَ أَنَاْ خَیْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِی مِن نَّارٍ وَخَلَقْتَهُ مِن طِینٍ ﴿۱۲﴾

گفت: از آن (مقام و مرتبه‏ات) فرودآی! تو حق نداری در آن (مقام و رتبه) تكبر بورزی بیرون رو كه تو از افراد پست و كوچكی! (۱۳)

 

قَالَ فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا یَكُونُ لَكَ أَن تَتَكَبَّرَ فِیهَا فَاخْرُجْ إِنَّكَ مِنَ الصَّاغِرِینَ ﴿۱۳﴾

(شیطان) گفت: مرا تا روز رستاخیز مهلت ده (و زنده بگذار). (۱۴)

 

قَالَ أَنظِرْنِی إِلَى یَوْمِ یُبْعَثُونَ ﴿۱۴﴾

فرمود: تو از مهلت داده شدگانی! (۱۵)

 

قَالَ إِنَّكَ مِنَ المُنظَرِینَ ﴿۱۵﴾

گفت: اكنون كه مرا گمراه ساختی من بر سر راه مستقیم تو برای آنها كمین می‏كنم. (۱۶)

 

قَالَ فَبِمَا أَغْوَیْتَنِی لأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِیمَ ﴿۱۶﴾

سپس از پیشرو و از پشت سر و از طرف راست و از طرف چپ آنها، به سراغ آنها می‏روم و اكثر آنها را شكرگزار نخواهی یافت. (۱۷)

 

ثُمَّ لآتِیَنَّهُم مِّن بَیْنِ أَیْدِیهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ أَیْمَانِهِمْ وَعَن شَمَآئِلِهِمْ وَلاَ تَجِدُ أَكْثَرَهُمْ شَاكِرِینَ ﴿۱۷﴾

فرمود: از آن (مقام) با ننگ و عار و خواری بیرون رو، و سوگند یاد می‏كنم كه هر كس از آنها از تو پیروی كند جهنم را از شما همگی پر می‏كنم! (۱۸)

 

قَالَ اخْرُجْ مِنْهَا مَذْؤُومًا مَّدْحُورًا لَّمَن تَبِعَكَ مِنْهُمْ لأَمْلأنَّ جَهَنَّمَ مِنكُمْ أَجْمَعِینَ ﴿۱۸﴾

و ای آدم تو و همسرت در بهشت ساكن شوید و از هر جا كه خواستید بخورید اما به این درخت نزدیك نشوید كه از ستمكاران خواهید شد. (۱۹)

 

وَیَا آدَمُ اسْكُنْ أَنتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلاَ مِنْ حَیْثُ شِئْتُمَا وَلاَ تَقْرَبَا هَذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الظَّالِمِینَ ﴿۱۹﴾

سپس شیطان آنها را وسوسه كرد تا آنچه را از اندامشان پنهان بود آشكار سازد و گفت پروردگارتان شما را از این درخت نهی نكرده مگر به خاطر اینكه (اگر از آن بخورید) فرشته خواهید شد یا جاودانه (در بهشت خواهید ماند! (۲۰)

 

فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّیْطَانُ لِیُبْدِیَ لَهُمَا مَا وُورِیَ عَنْهُمَا مِن سَوْءَاتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهَاكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ إِلاَّ أَن تَكُونَا مَلَكَیْنِ أَوْ تَكُونَا مِنَ الْخَالِدِینَ ﴿۲۰﴾

و برای آنها سوگند یاد كرد كه من خیرخواه شما هستم! (۲۱)

 

وَقَاسَمَهُمَا إِنِّی لَكُمَا لَمِنَ النَّاصِحِینَ ﴿۲۱﴾

و به این ترتیب آنها را با فریب (از مقامشان) فرود آورد، و هنگامی كه از آن درخت چشیدند اندامشان (عورتشان) برای آنها آشكار شد و شروع كردند به قرار دادن برگهای (درختان) بهشتی بر یكدیگر تا آنرا بپوشانند و پروردگارشان آنها را ندا داد كه آیا شما را از آن درخت نهی نكردم و نگفتم شیطان برای شما دشمن آشكاری است ؟ (۲۲)

 

فَدَلاَّهُمَا بِغُرُورٍ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءَاتُهُمَا وَطَفِقَا یَخْصِفَانِ عَلَیْهِمَا مِن وَرَقِ الْجَنَّةِ وَنَادَاهُمَا رَبُّهُمَا أَلَمْ أَنْهَكُمَا عَن تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَأَقُل لَّكُمَا إِنَّ الشَّیْطَآنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِینٌ ﴿۲۲﴾

گفتند: پروردگارا! ما به خویشتن ستم كردیم و اگر ما را نبخشی و بر ما رحم نكنی از زیانكاران خواهیم بود. (۲۳)

 

قَالاَ رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنفُسَنَا وَإِن لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِینَ ﴿۲۳﴾

فرمود: (از مقام خویش فرود آئید در حالی كه بعضی نسبت به بعض دیگر دشمن خواهید بود (شیطان دشمن شماست و شما دشمن او) و برای شما در زمین قرارگاه و وسیله بهره گیری تا زمانی خواهد بود. (۲۴)

 

قَالَ اهْبِطُواْ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِی الأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَى حِینٍ ﴿۲۴﴾

فرمود: در آن (زمین) زنده میشوید، و در آن میمیرید و از آن (در رستاخیز) بیرون خواهید آمد. (۲۵)

 

قَالَ فِیهَا تَحْیَوْنَ وَفِیهَا تَمُوتُونَ وَمِنْهَا تُخْرَجُونَ ﴿۲۵﴾

ای فرزندان آدم! لباسی برای شما فرو فرستادیم كه اندام شما را میپوشاند و مایه زینت شماست و لباس پرهیزگاری بهتر است، اینها (همه) از آیات خدا است شاید متذكر (نعمتهای او) شوند. (۲۶)

 

یَا بَنِی آدَمَ قَدْ أَنزَلْنَا عَلَیْكُمْ لِبَاسًا یُوَارِی سَوْءَاتِكُمْ وَرِیشًا وَلِبَاسُ التَّقْوَىَ ذَلِكَ خَیْرٌ ذَلِكَ مِنْ آیَاتِ اللّهِ لَعَلَّهُمْ یَذَّكَّرُونَ ﴿۲۶﴾

ای فرزندان آدم! شیطان شما را نفریبد آنچنان كه پدر و مادر شما را از بهشت بیرون كرد و لباسشان را از تنشان بیرون ساخت تا عورتشان را به آنها نشان دهد، چه اینكه او و همكارانش شما را می‏بینند و شما آنها را نمی‏بینید (اما بدانید) ما شیاطین را اولیای كسانی قرار دادیم كه ایمان نمی‏آورند. (۲۷)

 

یَا بَنِی آدَمَ لاَ یَفْتِنَنَّكُمُ الشَّیْطَانُ كَمَا أَخْرَجَ أَبَوَیْكُم مِّنَ الْجَنَّةِ یَنزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِیُرِیَهُمَا سَوْءَاتِهِمَا إِنَّهُ یَرَاكُمْ هُوَ وَقَبِیلُهُ مِنْ حَیْثُ لاَ تَرَوْنَهُمْ إِنَّا جَعَلْنَا الشَّیَاطِینَ أَوْلِیَاء لِلَّذِینَ لاَ یُؤْمِنُونَ ﴿۲۷﴾

و هنگامی كه كار زشتی انجام میدهند میگویند پدران خود را بر این عمل دیدیم، و خداوند بما دستور داده است! بگو خداوند (هرگز) دستور به عمل زشت نمی‏دهد آیا چیزی بر خدا می‏بندید كه نمی‏دانی (۲۸)

 

وَإِذَا فَعَلُواْ فَاحِشَةً قَالُواْ وَجَدْنَا عَلَیْهَا آبَاءنَا وَاللّهُ أَمَرَنَا بِهَا قُلْ إِنَّ اللّهَ لاَ یَأْمُرُ بِالْفَحْشَاء أَتَقُولُونَ عَلَى اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ ﴿۲۸﴾

بگو پروردگارم به عدالت فرمان داده است، و توجه خویش را در هر مسجد (و به هنگام عبادت) به سوی او كنید و او را بخوانید و دین (خود) را برای او خالص گردانید (و بدانید) همانگونه كه در آغاز شما را آفرید (بار دیگر در رستاخیز) بازمی گردید. (۲۹)

 

قُلْ أَمَرَ رَبِّی بِالْقِسْطِ وَأَقِیمُواْ وُجُوهَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَادْعُوهُ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ كَمَا بَدَأَكُمْ تَعُودُونَ ﴿۲۹﴾

جمعی را هدایت كرده و جمعی را (كه شایستگی نداشته‏اند) گمراهی بر آنها مسلم... آنها (كسانی هستند كه) شیاطین را به جای خداوند، اولیای خود انتخاب كردند و چنین گمان می‏كنند كه هدایت یافته‏اند. (۳۰)

 

فَرِیقًا هَدَى وَفَرِیقًا حَقَّ عَلَیْهِمُ الضَّلاَلَةُ إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّیَاطِینَ أَوْلِیَاء مِن دُونِ اللّهِ وَیَحْسَبُونَ أَنَّهُم مُّهْتَدُونَ ﴿۳۰﴾

ای فرزندان آدم! زینت خود را به هنگام رفتن به مسجد با خود بردارید و بخورید و بیاشامید و اسراف نكنید كه خداوند مسرفان را دوست نمی‏دارد. (۳۱)

 

یَا بَنِی آدَمَ خُذُواْ زِینَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ وكُلُواْ وَاشْرَبُواْ وَلاَ تُسْرِفُواْ إِنَّهُ لاَ یُحِبُّ الْمُسْرِفِینَ ﴿۳۱﴾

بگو چه كسی زینت های الهی را كه برای بندگان خود آفریده و روزیهای پاكیزه را حرام كرده است ؟ بگو اینها در زندگی دنیا برای كسانی است كه ایمان آورده‏اند (اگر چه دیگران نیز با آنها مشاركت دارند ولی) در قیامت خالص (برای مؤ منان) خواهد بود اینچنین آیات (خود) را برای كسانی كه آگاهند شرح می‏دهیم. (۳۲)

 

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِینَةَ اللّهِ الَّتِیَ أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالْطَّیِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِی لِلَّذِینَ آمَنُواْ فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا خَالِصَةً یَوْمَ الْقِیَامَةِ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الآیَاتِ لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ ﴿۳۲﴾

بگو خداوند تنها اعمال زشت را، چه آشكار باشد چه پنهان، حرام كرده است و (همچنین) گناه و ستم بدون حق، و اینكه چیزی را كه خداوند دلیلی برای آن نازل نكرده شریك او قرار دهید، و به خدا مطلبی نسبت دهید كه نمی‏دانید. (۳۳)

 

قُلْ إِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالإِثْمَ وَالْبَغْیَ بِغَیْرِ الْحَقِّ وَأَن تُشْرِكُواْ بِاللّهِ مَا لَمْ یُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَأَن تَقُولُواْ عَلَى اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ ﴿۳۳﴾

برای هر قوم و جمعیتی زمان و مدت (معینی) است و به هنگامی كه مدت آنها فرا رسد نه ساعتی از آن تاخیر می‏كنند و نه بر آن پیشی می‏گیرند. (۳۴)

 

وَلِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذَا جَاء أَجَلُهُمْ لاَ یَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلاَ یَسْتَقْدِمُونَ ﴿۳۴﴾

ای فرزندان آدم! اگر رسولانی از خود شما به سراغتان بیایند كه آیات مرا برای شما بازگو كنند (از آنها پیروی كنید) زیرا آنها كه پرهیزگاری پیشه كنند و عمل صالح انجام دهند (و در اصلاح خویش و دیگران بكوشند) نه ترسی بر آنها هست و نه غمناك می‏شوند. (۳۵)

 

یَا بَنِی آدَمَ إِمَّا یَأْتِیَنَّكُمْ رُسُلٌ مِّنكُمْ یَقُصُّونَ عَلَیْكُمْ آیَاتِی فَمَنِ اتَّقَى وَأَصْلَحَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ ﴿۳۵﴾

و آنها كه آیات ما را تكذیب كنند و در برابر آن تكبر ورزند اهل دوزخند، جاودانه در آن خواهند ماند. (۳۶)

 

وَالَّذِینَ كَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا وَاسْتَكْبَرُواْ عَنْهَا أُوْلََئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ ﴿۳۶﴾

چه كسی ستمكارتر است از آنها كه بر خدا دروغ می‏بندند یا آیات او را تكذیب می‏نمایند؟ آنها نصیبشان را از آنچه مقدر شده (از نعمتها و مواهب این جهان) می‏برند تا زمانی كه فرستادگان ما (فرشتگان قبض ‍ ارواح) به سراغ آنها روند و جانشان را بگیرند از آنها می‏پرسند: كجا هستند معبودهائی كه غیر از خدا می‏خواندید؟ (چرا به یاری شما نمی‏آیند؟) می‏گویند آنها (همه) گم شدند (و از ما دور گشتند) و بر ضد خود گواهی می‏دهند كه كافر بودند! (۳۷)

 

فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِآیَاتِهِ أُوْلَئِكَ یَنَالُهُمْ نَصِیبُهُم مِّنَ الْكِتَابِ حَتَّى إِذَا جَاءتْهُمْ رُسُلُنَا یَتَوَفَّوْنَهُمْ قَالُواْ أَیْنَ مَا كُنتُمْ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ قَالُواْ ضَلُّواْ عَنَّا وَشَهِدُواْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُواْ كَافِرِینَ ﴿۳۷﴾

(خداوند به آنها) می‏گوید: داخل شوید در صف گروه‏های مشابه خود از جن و انس در آتش، هر زمان گروهی وارد می‏شوند گروه دیگر را لعن می‏كنند تا همگی با ذلت در آن قرار گیرند (در این هنگام) گروه پیروان درباره پیشوایان خود می‏گویند: خداوندا! اینها بودند كه ما را گمراه ساختند پس كیفر آنها را از آتش دو برابر كن (كیفری برای گمراهیشان و كیفری به خاطر گمراه ساختن ما) می‏گوید برای هر كدام (از شما) عذاب مضاعف است ولی نمی‏دانید (زیرا پیروان نیز اگر گرد پیشوایان ستمگر و گمراه را نگرفته بودند آنها قدرتی بر اغوای دگران نمی‏داشتند). (۳۸)

 

قَالَ ادْخُلُواْ فِی أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِكُم مِّن الْجِنِّ وَالإِنسِ فِی النَّارِ كُلَّمَا دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَّعَنَتْ أُخْتَهَا حَتَّى إِذَا ادَّارَكُواْ فِیهَا جَمِیعًا قَالَتْ أُخْرَاهُمْ لأُولاَهُمْ رَبَّنَا هَؤُلاء أَضَلُّونَا فَآتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِّنَ النَّارِ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَلَكِن لاَّ تَعْلَمُونَ ﴿۳۸﴾

و پیشوایان آنها به پیروان خود می‏گویند شما امتیازی بر ما ندارید پس بچشید عذاب (الهی) را در برابر آنچه انجام می‏دادید. (۳۹)

 

وَقَالَتْ أُولاَهُمْ لأُخْرَاهُمْ فَمَا كَانَ لَكُمْ عَلَیْنَا مِن فَضْلٍ فَذُوقُواْ الْعَذَابَ بِمَا كُنتُمْ تَكْسِبُونَ ﴿۳۹﴾

آنها كه آیات ما را تكذیب كردند و در برابر آن تكبر ورزیدند درهای آسمان برویشان گشوده نمی‏شود و (هیچگاه) داخل بهشت نمی‏شوند مگر اینكه شتر از سوراخ سوزن خیاطی بگذرد! (یعنی بهیچوجه امكان ندارد) اینچنین گنهكاران را جزا می‏دهیم. (۴۰)

 

إِنَّ الَّذِینَ كَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا وَاسْتَكْبَرُواْ عَنْهَا لاَ تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوَابُ السَّمَاء وَلاَ یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى یَلِجَ الْجَمَلُ فِی سَمِّ الْخِیَاطِ وَكَذَلِكَ نَجْزِی الْمُجْرِمِینَ ﴿۴۰﴾

برای آنها بسترهائی از (آتش) دوزخ و روی آنها پوششهائی (از آن) است و اینچنین ظالمان را جزا می‏دهیم. (۴۱)

 

لَهُم مِّن جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَمِن فَوْقِهِمْ غَوَاشٍ وَكَذَلِكَ نَجْزِی الظَّالِمِینَ ﴿۴۱﴾

و كسانی كه ایمان آورند و عمل صالح انجام دهند - هیچكس را جز به اندازه توانائیش تكلیف نمی‏كنیم - اهل بهشتند و جاودانه در آن خواهند ماند. (۴۲)

 

وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ لاَ نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ ﴿۴۲﴾

و آنچه در دلها از كینه و حسد دارند برمی كنیم (تا در صفا و صمیمیت با هم زندگی كنند) و از زیر (قصرها و درختان) آنها نهرها جریان دارد و می‏گویند سپاس مخصوص خداوندی است كه ما را به این (همه نعمتها) رهنمون شد و اگر او ما را هدایت نكرده بود ما (به اینها) راه نمی‏یافتیم مسلما فرستادگان پروردگار ما حق می‏گفتند، و (در این هنگام) ندا داده می‏شود كه این بهشت را در برابر اعمالی كه انجام می‏دادید به ارث بردید. (۴۳)

 

وَنَزَعْنَا مَا فِی صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍّ تَجْرِی مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ وَقَالُواْ الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِی هَدَانَا لِهَذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِیَ لَوْلا أَنْ هَدَانَا اللّهُ لَقَدْ جَاءتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ وَنُودُواْ أَن تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿۴۳﴾

و بهشتیان به دوزخیان صدا میزنند كه ما آنچه را پروردگارمان به ما وعده داده بود همه را حق یافتیم، آیا شما هم آنچه را پروردگارتان به شما وعده داده بود حق یافتید؟! در این هنگام ندا دهنده‏ای در میان آنها ندا می‏دهد كه لعنت خدا بر ستمگران باد! (۴۴)

 

وَنَادَى أَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابَ النَّارِ أَن قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدتُّم مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا قَالُواْ نَعَمْ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَیْنَهُمْ أَن لَّعْنَةُ اللّهِ عَلَى الظَّالِمِینَ ﴿۴۴﴾

همانها كه (مردم را) از راه خدا باز می‏دارند و (با القای شبهات) می‏خواهند آنرا كج و معوج نشان دهند و آنان به آخرت كافر هست (۴۵)

 

الَّذِینَ یَصُدُّونَ عَن سَبِیلِ اللّهِ وَیَبْغُونَهَا عِوَجًا وَهُم بِالآخِرَةِ كَافِرُونَ ﴿۴۵﴾

و در میان آندو (بهشتیان و دوزخیان) حجابی قرار دارد و بر «اعراف» مردانی هستند كه هر یك از آندو را از سیمایشان می‏شناسند و به بهشتیان صدا می‏زنند كه درود بر شما باد، اما داخل بهشت نمی‏شوند در حالی كه امید آن را دارند. (۴۶)

 

وَبَیْنَهُمَا حِجَابٌ وَعَلَى الأَعْرَافِ رِجَالٌ یَعْرِفُونَ كُلاًّ بِسِیمَاهُمْ وَنَادَوْاْ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ أَن سَلاَمٌ عَلَیْكُمْ لَمْ یَدْخُلُوهَا وَهُمْ یَطْمَعُونَ ﴿۴۶﴾

و هنگامی كه چشمشان به دوزخیان می‏افتد می‏گویند: پروردگارا ما را با جمعیت ستمگران قرار مده! (۴۷)

 

وَإِذَا صُرِفَتْ أَبْصَارُهُمْ تِلْقَاء أَصْحَابِ النَّارِ قَالُواْ رَبَّنَا لاَ تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ ﴿۴۷﴾

و اصحاب اعراف مردانی (از دوزخیان را) كه از سیمایشان آنها را می‏شناسند صدا می‏زنند و می‏گویند دیدید كه گردآوری شما (از مال و ثروت و زن و فرزند) و تكبرهای شما به حالتان سودی نداد؟! (۴۸)

 

وَنَادَى أَصْحَابُ الأَعْرَافِ رِجَالًا یَعْرِفُونَهُمْ بِسِیمَاهُمْ قَالُواْ مَا أَغْنَى عَنكُمْ جَمْعُكُمْ وَمَا كُنتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ ﴿۴۸﴾

آیا اینها (این واماندگانی كه بر اعراف هستند) همانها نیستند كه سوگند یاد كردید رحمت خدا هرگز شامل حالشان نخواهد شد (ولی به خاطر ایمان و بعضی اعمال خیرشان خداوند آنها را مشمول رحمت خود ساخت هم اكنون به آنها گفته می‏شود) داخل بهشت شوید كه نه ترسی دارید و نه غمناك می‏شوید. (۴۹)

 

أَهَؤُلاء الَّذِینَ أَقْسَمْتُمْ لاَ یَنَالُهُمُ اللّهُ بِرَحْمَةٍ ادْخُلُواْ الْجَنَّةَ لاَ خَوْفٌ عَلَیْكُمْ وَلاَ أَنتُمْ تَحْزَنُونَ ﴿۴۹﴾

و دوزخیان، بهشتیان را صدا می‏زنند كه (محبت كنید) و مقداری آب یا از آنچه خدا به شما روزی داده به ما ببخشید، آنها (در پاسخ) می‏گویند خداوند اینها را بر كافران تحریم كرده است. (۵۰)

 

وَنَادَى أَصْحَابُ النَّارِ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ أَنْ أَفِیضُواْ عَلَیْنَا مِنَ الْمَاء أَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّهُ قَالُواْ إِنَّ اللّهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى الْكَافِرِینَ ﴿۵۰﴾

همانها كه دین و آئین خود را سرگرمی و بازیچه گرفتند و زندگی دنیا آنها را مغرور ساخت امروز ما آنها را فراموش می‏كنیم چون لقای چنین روزی را فراموش كردند، و آیات ما را انكار نمودند. (۵۱)

 

الَّذِینَ اتَّخَذُواْ دِینَهُمْ لَهْوًا وَلَعِبًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَیَاةُ الدُّنْیَا فَالْیَوْمَ نَنسَاهُمْ كَمَا نَسُواْ لِقَاء یَوْمِهِمْ هَذَا وَمَا كَانُواْ بِآیَاتِنَا یَجْحَدُونَ ﴿۵۱﴾

ما كتابی برای آنها آوردیم كه با آگاهی (اسرار و رموز) آنرا شرح دادیم (كتابی) كه مایه هدایت و رحمت برای جمعیتی است كه ایمان می‏آورند. (۵۲)

 

وَلَقَدْ جِئْنَاهُم بِكِتَابٍ فَصَّلْنَاهُ عَلَى عِلْمٍ هُدًى وَرَحْمَةً لِّقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ ﴿۵۲﴾

آیا آنها انتظار دارند سرانجام تهدیدهای الهی را مشاهده كنند؟ آنروز كه این امر انجام گیرد (كار از كار گذشته و بیداری سودی نخواهد داشت و) آنها كه آنرا قبلا فراموش كرده بودند می‏گویند فرستادگان پروردگار ما به حق آمدند، آیا (امروز) شفیعانی برای ما وجود دارند كه برای ما شفاعت كنند؟ یا (امكان دارد) باز گردیم و اعمالی غیر از آنچه انجام دادیم انجام دهیم؟! (ولی) آنها سرمایه وجود خود را از دست دادند و معبودهائی را كه به دروغ ساخته بودند همگی از نظرشان گم می‏شوند (نه راه بازگشتی دارند و نه شفیعانی). (۵۳)

 

هَلْ یَنظُرُونَ إِلاَّ تَأْوِیلَهُ یَوْمَ یَأْتِی تَأْوِیلُهُ یَقُولُ الَّذِینَ نَسُوهُ مِن قَبْلُ قَدْ جَاءتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ فَهَل لَّنَا مِن شُفَعَاء فَیَشْفَعُواْ لَنَا أَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَیْرَ الَّذِی كُنَّا نَعْمَلُ قَدْ خَسِرُواْ أَنفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُواْ یَفْتَرُونَ ﴿۵۳﴾

پروردگار شما خداوندی است كه آسمانها و زمین را در شش روز (شش دوران) آفرید، سپس به تدبیر جهان هستی پرداخت، با (پرده تاریك) شب، روز را می‏پوشاند و شب به دنبال روز به سرعت در حركت است، و خورشید و ماه و ستارگان را آفرید در حالی كه مسخر فرمان او هستند، آگاه باشید كه آفرینش و تدبیر (جهان) برای او (و به فرمان او) است. پر بركت (و زوالناپذیر) است خداوندی كه پروردگار جهانیان است. (۵۴)

 

إِنَّ رَبَّكُمُ اللّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ فِی سِتَّةِ أَیَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ یُغْشِی اللَّیْلَ النَّهَارَ یَطْلُبُهُ حَثِیثًا وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّرَاتٍ بِأَمْرِهِ أَلاَ لَهُ الْخَلْقُ وَالأَمْرُ تَبَارَكَ اللّهُ رَبُّ الْعَالَمِینَ ﴿۵۴﴾

پروردگار خود را از روی تضرع و در پنهانی بخوانید (و از تجاوز دست بردارید كه) او متجاوزان را دوست نمیدارد. (۵۵)

 

ادْعُواْ رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَخُفْیَةً إِنَّهُ لاَ یُحِبُّ الْمُعْتَدِینَ ﴿۵۵﴾

و در زمین فساد مكنید بعد از آنكه اصلاح شده است، و او را با بیم و امید بخوانید (بیم از مسئولیتها و امید به رحمتش، و نیكی كنید) زیرا رحمت خدا به نیكوكاران نزدیك است. (۵۶)

 

وَلاَ تُفْسِدُواْ فِی الأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاَحِهَا وَادْعُوهُ خَوْفًا وَطَمَعًا إِنَّ رَحْمَتَ اللّهِ قَرِیبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِینَ ﴿۵۶﴾

او كسی است كه بادها را پیشاپیش (باران) رحمتش میفرستد تا زمانی كه ابرهای سنگین بار را (بر دوش خود) حمل كنند در این هنگام آنها را به سوی سرزمینهای مرده میفرستیم و به وسیله آن آب (حیاتبخش) نازل میكنیم و با آن از هر گونه میوهای (از خاك تیره) بیرون می‏آوریم، و اینگونه (كه زمینهای مرده را زنده كردیم) مردگان را (نیز در قیامت) زنده میكنیم تا متذكر شوید. (۵۷)

 

وَهُوَ الَّذِی یُرْسِلُ الرِّیَاحَ بُشْرًا بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ حَتَّى إِذَا أَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنَاهُ لِبَلَدٍ مَّیِّتٍ فَأَنزَلْنَا بِهِ الْمَاء فَأَخْرَجْنَا بِهِ مِن كُلِّ الثَّمَرَاتِ كَذَلِكَ نُخْرِجُ الْموْتَى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ﴿۵۷﴾

و سرزمین پاكیزه (و شیرین) گیاهش به فرمان پروردگار میروید اما سرزمینهای بدطینت (و شورهزار) جز گیاه ناچیز و بیارزش از آن نمیروید، اینگونه، آیات را برای آنها كه شكرگزارند بیان میكنیم. (۵۸)

 

وَالْبَلَدُ الطَّیِّبُ یَخْرُجُ نَبَاتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَالَّذِی خَبُثَ لاَ یَخْرُجُ إِلاَّ نَكِدًا كَذَلِكَ نُصَرِّفُ الآیَاتِ لِقَوْمٍ یَشْكُرُونَ ﴿۵۸﴾

ما نوح را به سوی قومش فرستادیم، او به آنها گفت: ای قوم من (تنها) خداوند یگانه را پرستش كنید كه معبودی جز او برای شما نیست (و اگر غیر این كنید) من بر شما از عذاب روز بزرگی میترسم. (۵۹)

 

لَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ فَقَالَ یَا قَوْمِ اعْبُدُواْ اللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَهٍ غَیْرُهُ إِنِّیَ أَخَافُ عَلَیْكُمْ عَذَابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ ﴿۵۹﴾

(ولی) اشراف قومش به او گفتند: ما تو را در گمراهی آشكاری می‏بینیم! (۶۰)

 

قَالَ الْمَلأُ مِن قَوْمِهِ إِنَّا لَنَرَاكَ فِی ضَلاَلٍ مُّبِینٍ ﴿۶۰﴾

گفت: ای قوم من! هیچگونه گمراهی در من نیست، ولی من فرستاده پروردگار جهانیانم (۶۱)

 

قَالَ یَا قَوْمِ لَیْسَ بِی ضَلاَلَةٌ وَلَكِنِّی رَسُولٌ مِّن رَّبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۶۱﴾

رسالتهای پروردگارم را به شما ابلاغ میكنم و خیرخواه شما هست چیزهائی میدانم كه شما نمی‏دانید. (۶۲)

 

أُبَلِّغُكُمْ رِسَالاَتِ رَبِّی وَأَنصَحُ لَكُمْ وَأَعْلَمُ مِنَ اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ ﴿۶۲﴾

آیا تعجب كرده‏اید كه دستور آگاه كننده پروردگارتان به وسیله مردی از میان شما به شما برسد تا (از عواقب اعمال خلاف) بیمتان دهد، و (در پرتو این دستور) پرهیزگاری پیشه كنید شاید مشمول رحمت (الهی) گردید. (۶۳)

 

أَوَعَجِبْتُمْ أَن جَاءكُمْ ذِكْرٌ مِّن رَّبِّكُمْ عَلَى رَجُلٍ مِّنكُمْ لِیُنذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُواْ وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ﴿۶۳﴾

اما سرانجام او را تكذیب كردند و ما او و كسانی را كه با وی در كشتی بودند رهائی بخشیدیم و آنها كه آیات ما را تكذیب كردند غرق نمودیم چه اینكه آنها جمعیتی نابینا (و كور دل) بودند. (۶۴)

 

فَكَذَّبُوهُ فَأَنجَیْنَاهُ وَالَّذِینَ مَعَهُ فِی الْفُلْكِ وَأَغْرَقْنَا الَّذِینَ كَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا إِنَّهُمْ كَانُواْ قَوْمًا عَمِینَ ﴿۶۴﴾

و به سوی قوم عاد برادرشان هود را فرستادیم، گفت ای قوم من! (تنها) خدا را پرستش كنید كه جز او معبودی برای شما نیست، آیا پرهیزگاری پیشه نمیكنید؟! (۶۵)

 

وَإِلَى عَادٍ أَخَاهُمْ هُودًا قَالَ یَا قَوْمِ اعْبُدُواْ اللّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَهٍ غَیْرُهُ أَفَلاَ تَتَّقُونَ ﴿۶۵﴾

اشراف كافر قوم او گفتند ما تو را در سفاهت (و نادانی و سبك مغزی) می‏بینیم و ما مسلما تو را از دروغگویان میدانیم. (۶۶)

 

قَالَ الْمَلأُ الَّذِینَ كَفَرُواْ مِن قَوْمِهِ إِنَّا لَنَرَاكَ فِی سَفَاهَةٍ وِإِنَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكَاذِبِینَ ﴿۶۶﴾

گفت: ای قوم من! هیچگونه سفاهتی در من نیست، ولی فرستادهای از طرف پروردگار جهانیانم. (۶۷)

 

قَالَ یَا قَوْمِ لَیْسَ بِی سَفَاهَةٌ وَلَكِنِّی رَسُولٌ مِّن رَّبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۶۷﴾

رسالتهای پروردگارم را به شما ابلاغ میكنم و من خیرخواه امینی برای شما هستم. (۶۸)

 

أُبَلِّغُكُمْ رِسَالاتِ رَبِّی وَأَنَاْ لَكُمْ نَاصِحٌ أَمِینٌ ﴿۶۸﴾

آیا تعجب كرده‏اید كه دستور آگاه كننده پروردگارتان به وسیله مردی از میان شما به شما برسد تا (از مجازات الهی) بیمتان دهد، و به یاد آورید هنگامی شما را جانشینان قوم نوح قرار داد، و شما را از جهت خلقت گسترش داد (و به نیروی بدنی قوی مجهز ساخت) پس نعمتهای خدا را به یاد آورید شاید رستگار شوید. (۶۹)

 

أَوَعَجِبْتُمْ أَن جَاءكُمْ ذِكْرٌ مِّن رَّبِّكُمْ عَلَى رَجُلٍ مِّنكُمْ لِیُنذِرَكُمْ وَاذكُرُواْ إِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاء مِن بَعْدِ قَوْمِ نُوحٍ وَزَادَكُمْ فِی الْخَلْقِ بَسْطَةً فَاذْكُرُواْ آلاء اللّهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴿۶۹﴾

گفتند آیا به سراغ ما آمده‏ای كه تنها خدای یگانه را بپرستیم و آنچه را پدران ما می‏پرستیدند رها كنیم، حال كه چنین است آنچه (از بلا و عذاب الهی) به ما وعده میدهی بیاور اگر راست میگوئی (۷۰)

 

قَالُواْ أَجِئْتَنَا لِنَعْبُدَ اللّهَ وَحْدَهُ وَنَذَرَ مَا كَانَ یَعْبُدُ آبَاؤُنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِینَ ﴿۷۰﴾

گفت: پلیدی و غضب پروردگار شما را فرا گرفته، آیا با من در مورد نامه‏ائی مجادله میكنید (كه به عنوان معبود و خدا) شما و پدرانتان (بر بتها) گذارده‏اید، در حالی كه خداوند هیچ فرمانی درباره آن نازل نكرده است، بنابراین شما منتظر باشید من هم با شما انتظار میكشم. (۷۱)

 

قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَیْكُم مِّن رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَغَضَبٌ أَتُجَادِلُونَنِی فِی أَسْمَاء سَمَّیْتُمُوهَا أَنتُمْ وَآبَآؤكُم مَّا نَزَّلَ اللّهُ بِهَا مِن سُلْطَانٍ فَانتَظِرُواْ إِنِّی مَعَكُم مِّنَ الْمُنتَظِرِینَ ﴿۷۱﴾

سرانجام او و كسانی را كه با او بودند به رحمت خود نجات بخشیدیم و ریشه كسانی كه آیات ما را تكذیب كردند و ایمان نیاوردند قطع كردیم. (۷۲)

 

فَأَنجَیْنَاهُ وَالَّذِینَ مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَقَطَعْنَا دَابِرَ الَّذِینَ كَذَّبُواْ بِآیَاتِنَا وَمَا كَانُواْ مُؤْمِنِینَ ﴿۷۲﴾

و به سوی (قوم) ثمود برادرشان صالح را فرستادیم گفت ای قوم من! خدا را بپرستید كه جز او معبودی برای شما نیست، دلیل روشنی از طرف پروردگار برای شما آمده: این «ناقه» الهی برای شما معجزه‏ای است، او را به حال خود واگذارید كه در سرزمین خدا (از علفهای بیابان) بخورد و آنرا آزار نرسانید كه عذاب دردناكی شما را خواهد گرفت! (۷۳)

 

وَإِلَى ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَالِحًا قَالَ یَا قَوْمِ اعْبُدُواْ اللّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَهٍ غَیْرُهُ قَدْ جَاءتْكُم بَیِّنَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ هَذِهِ نَاقَةُ اللّهِ لَكُمْ آیَةً فَذَرُوهَا تَأْكُلْ فِی أَرْضِ اللّهِ وَلاَ تَمَسُّوهَا بِسُوَءٍ فَیَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ﴿۷۳﴾

و بخاطر بیاورید كه شما را جانشینان قوم عاد قرار داد و در زمین مستقر ساخت، كه در دشتهایش قصرها برای خود بنا می‏كنید و در كوه‏ها برای خود خانه‏ها می‏تراشید، بنابراین نعمتهای خدا را متذكر شوید و در زمین فساد نكنید. (۷۴)

 

وَاذْكُرُواْ إِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاء مِن بَعْدِ عَادٍ وَبَوَّأَكُمْ فِی الأَرْضِ تَتَّخِذُونَ مِن سُهُولِهَا قُصُورًا وَتَنْحِتُونَ الْجِبَالَ بُیُوتًا فَاذْكُرُواْ آلاء اللّهِ وَلاَ تَعْثَوْا فِی الأَرْضِ مُفْسِدِینَ ﴿۷۴﴾

(ولی) اشراف متكبر قوم او، به مستضعفانی كه ایمان آورده بودند گفتند آیا (راستی) شما یقین دارید صالح از طرف پروردگار خود فرستاده شده است ؟ آنها گفتند: ما به آنچه او بدان ماموریت یافته ایمان آورده‏ایم. (۷۵)

 

قَالَ الْمَلأُ الَّذِینَ اسْتَكْبَرُواْ مِن قَوْمِهِ لِلَّذِینَ اسْتُضْعِفُواْ لِمَنْ آمَنَ مِنْهُمْ أَتَعْلَمُونَ أَنَّ صَالِحًا مُّرْسَلٌ مِّن رَّبِّهِ قَالُواْ إِنَّا بِمَا أُرْسِلَ بِهِ مُؤْمِنُونَ ﴿۷۵﴾

متكبران گفتند (ولی) ما به آنچه شما به آن ایمان آورده‏اید كافریم! (۷۶)

 

قَالَ الَّذِینَ اسْتَكْبَرُواْ إِنَّا بِالَّذِیَ آمَنتُمْ بِهِ كَافِرُونَ ﴿۷۶﴾

سپس «ناقه» را پی كردند و از فرمان پروردگارشان سرپیچیدند و گفتند ای صالح اگر تو از فرستادگان (خدا) هستی آنچه ما را با آن تهدید می‏كنی بیاور! (۷۷)

 

فَعَقَرُواْ النَّاقَةَ وَعَتَوْاْ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ وَقَالُواْ یَا صَالِحُ ائْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا إِن كُنتَ مِنَ الْمُرْسَلِینَ ﴿۷۷﴾

سرانجام زمین لرزه آنها را فرا گرفت و صبحگاهان (تنها) جسم بیجانشان در خانه‏هاشان باقی مانده بود! (۷۸)

 

فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُواْ فِی دَارِهِمْ جَاثِمِینَ ﴿۷۸﴾

(صالح) از آنها روی برتافت و گفت ای قوم! من رسالت پروردگارم را به شما ابلاغ كردم و شرط خیرخواهی را انجام دادم ولی (چكنم) كه شما خیرخواهان را دوست ندارید. (۷۹)

 

فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَقَالَ یَا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَةَ رَبِّی وَنَصَحْتُ لَكُمْ وَلَكِن لاَّ تُحِبُّونَ النَّاصِحِینَ ﴿۷۹﴾

و (به خاطر بیاورید) لوط را هنگامی كه به قوم خود گفت آیا عمل شنیعی انجام می‏دهید كه‏ احدی از جهانیان پیش از شما انجام نداده است؟! (۸۰)

 

وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُم بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِّن الْعَالَمِینَ ﴿۸۰﴾

آیا شما از روی شهوت به سراغ مردان می‏روید، نه زنان ؟ شما جمعیت تجاوزكاری هستید! (۸۱)

 

إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّن دُونِ النِّسَاء بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ ﴿۸۱﴾

ولی پاسخ قومش چیزی جز این نبود كه گفتند اینها را از شهر و آبادی خود بیرون كنید كه اینها افراد متظاهری هستند! (۸۲)

 

وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِ إِلاَّ أَن قَالُواْ أَخْرِجُوهُم مِّن قَرْیَتِكُمْ إِنَّهُمْ أُنَاسٌ یَتَطَهَّرُونَ ﴿۸۲﴾

(چون كار به اینجا رسید) ما او و خاندانش را رهائی بخشیدیم جز همسرش كه با بازماندگان (در شهر) بود. (۸۳)

 

فَأَنجَیْنَاهُ وَأَهْلَهُ إِلاَّ امْرَأَتَهُ كَانَتْ مِنَ الْغَابِرِینَ ﴿۸۳﴾

و (سپس چنان) بارانی بر آنها فرستادیم (بارانی از سنگ كه آنها را نابود ساخت) اكنون بنگر سرانجام كار مجرمان به كجا كشید. (۸۴)

 

وَأَمْطَرْنَا عَلَیْهِم مَّطَرًا فَانظُرْ كَیْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِینَ ﴿۸۴﴾

و به سوی مدین برادرشان شعیب را فرستادیم گفت ای قوم من خدا را بپرستید كه جز او معبودی ندارید، دلیل روشنی از طرف پروردگارتان برای شما آمده است، بنابراین حق پیمانه و وزن را ادا كنید و از اموال مردم چیزی نكاهید و در روی زمین بعد از آنكه (در پرتو ایمان و دعوت انبیاء) اصلاح شده است فساد نكنید، این برای شما بهتر است اگر با ایمان هستید. (۸۵)

 

وَإِلَى مَدْیَنَ أَخَاهُمْ شُعَیْبًا قَالَ یَا قَوْمِ اعْبُدُواْ اللّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَهٍ غَیْرُهُ قَدْ جَاءتْكُم بَیِّنَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ فَأَوْفُواْ الْكَیْلَ وَالْمِیزَانَ وَلاَ تَبْخَسُواْ النَّاسَ أَشْیَاءهُمْ وَلاَ تُفْسِدُواْ فِی الأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاَحِهَا ذَلِكُمْ خَیْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِینَ ﴿۸۵﴾

و بر سر هر راه ننشینید كه (مردم با ایمان را) تهدید كنید و مومنان را از راه خدا باز دارید و (با القای شبهات) آنرا كج و معوج نشان دهید و به خاطر بیاورید زمانی را كه افراد كمی بودید و او شما را فزونی داد و بنگرید چگونه سرانجام مفسدان بود. (۸۶)

 

وَلاَ تَقْعُدُواْ بِكُلِّ صِرَاطٍ تُوعِدُونَ وَتَصُدُّونَ عَن سَبِیلِ اللّهِ مَنْ آمَنَ بِهِ وَتَبْغُونَهَا عِوَجًا وَاذْكُرُواْ إِذْ كُنتُمْ قَلِیلًا فَكَثَّرَكُمْ وَانظُرُواْ كَیْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِینَ ﴿۸۶﴾

و اگر طایفه‏ای از شما به آنچه من فرستاده شده‏ام ایمان آورده‏اند و طایفه‏ای ایمان نیاورده‏اند صبر كنید تا خداوند میان ما داوری كند كه او بهترین داوران است. (۸۷)

 

وَإِن كَانَ طَآئِفَةٌ مِّنكُمْ آمَنُواْ بِالَّذِی أُرْسِلْتُ بِهِ وَطَآئِفَةٌ لَّمْ یْؤْمِنُواْ فَاصْبِرُواْ حَتَّى یَحْكُمَ اللّهُ بَیْنَنَا وَهُوَ خَیْرُ الْحَاكِمِینَ ﴿۸۷﴾

اشراف زورمند و متكبر از قوم او گفتند: ای شعیب سوگند یاد می‏كنیم كه تو و كسانی را كه به تو ایمان آورده‏اند از شهر و آبادی خود بیرون خواهیم كرد یا به آئین ما باز گردید، گفتند: آیا (می خواهید ما را بازگردانید) اگر چه مایل نباشیم؟! (۸۸)

 

قَالَ الْمَلأُ الَّذِینَ اسْتَكْبَرُواْ مِن قَوْمِهِ لَنُخْرِجَنَّكَ یَا شُعَیْبُ وَالَّذِینَ آمَنُواْ مَعَكَ مِن قَرْیَتِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِی مِلَّتِنَا قَالَ أَوَلَوْ كُنَّا كَارِهِینَ ﴿۸۸﴾

اگر ما به آئین شما بازگردیم، بعد از آنكه خدا ما را از آن نجات بخشیده، به خدا دروغ بستهایم، و شایسته نیست كه ما به آن بازگردیم مگر اینكه خدائی كه پروردگار ماست بخواهد، علم پروردگار ما به همه چیز احاطه دارد، تنها بر خدا توكل كرده‏ایم، پروردگارا میان ما و قوم ما به حق داوری كن كه تو بهترین داورانی. (۸۹)

 

قَدِ افْتَرَیْنَا عَلَى اللّهِ كَذِبًا إِنْ عُدْنَا فِی مِلَّتِكُم بَعْدَ إِذْ نَجَّانَا اللّهُ مِنْهَا وَمَا یَكُونُ لَنَا أَن نَّعُودَ فِیهَا إِلاَّ أَن یَشَاءَ اللّهُ رَبُّنَا وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَیْءٍ عِلْمًا عَلَى اللّهِ تَوَكَّلْنَا رَبَّنَا افْتَحْ بَیْنَنَا وَبَیْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَأَنتَ خَیْرُ الْفَاتِحِینَ ﴿۸۹﴾

اشراف زورمندی كه‏از قوم او كافر شده بودند گفتند: اگر از شعیب پیروی كنید زیان خواهید كرد. (۹۰)

 

وَقَالَ الْمَلأُ الَّذِینَ كَفَرُواْ مِن قَوْمِهِ لَئِنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَیْبًا إِنَّكُمْ إِذًا لَّخَاسِرُونَ ﴿۹۰﴾

سپس زمینلرزه آنها را فرو گرفت و صبحگاهان به صورت اجساد بیجانی در خانه‏هاشان مانده بودند. (۹۱)

 

فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُواْ فِی دَارِهِمْ جَاثِمِینَ ﴿۹۱﴾

آنها كه شعیب را تكذیب كردند (آنچنان نابود شدند كه) گویا هرگز در آن (خانه‏ها) سكنی نداشتند، آنها كه شعیب را تكذیب كردند آنها زیانكار بودند. (۹۲)

 

الَّذِینَ كَذَّبُواْ شُعَیْبًا كَأَن لَّمْ یَغْنَوْاْ فِیهَا الَّذِینَ كَذَّبُواْ شُعَیْبًا كَانُواْ هُمُ الْخَاسِرِینَ ﴿۹۲﴾

سپس از آنها روی برتافت و گفت من رسالات پروردگارم را به شما ابلاغ كردم و خیرخواهی نمودم، با این حال چگونه بر حال قوم بیایمان تاسف بخورم؟! (۹۳)

 

فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَقَالَ یَا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَالاَتِ رَبِّی وَنَصَحْتُ لَكُمْ فَكَیْفَ آسَى عَلَى قَوْمٍ كَافِرِینَ ﴿۹۳﴾

ما در هیچ شهر و آبادی پیامبری نفرستادیم مگر اینكه اهل آنرا به ناراحتیها و خسارتها گرفتار ساختیم شاید (بخود آیند و به سوی خدا) بازگردند. (۹۴)

 

وَمَا أَرْسَلْنَا فِی قَرْیَةٍ مِّن نَّبِیٍّ إِلاَّ أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء لَعَلَّهُمْ یَضَّرَّعُونَ ﴿۹۴﴾

سپس (هنگامی كه این هشدارها در آنها اثر نگذاشت) نیكی (و فراوانی نعمت و رفاه) به جای بدی (و ناراحتی و گرفتاری) قرار دادیم آن چنان كه فزونی گرفتند (و همه گونه نعمت و بركت یافتند و مغرور شدند) و گفتند (تنها ما نبودیم كه گرفتار این مشكلات شدیم) به پدران ما نیز ناراحتیهای جسمی و مالی رسید چون چنین شد آنها را ناگهان به اعمالشان گرفتیم (و مجازات كردیم). (۹۵)

 

ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّیِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى عَفَواْ وَّقَالُواْ قَدْ مَسَّ آبَاءنَا الضَّرَّاء وَالسَّرَّاء فَأَخَذْنَاهُم بَغْتَةً وَهُمْ لاَ یَشْعُرُونَ ﴿۹۵﴾

و اگر مردمی كه در شهرها و آبادیها زندگی دارند ایمان بیاورند و تقوی پیشه كنند بركات آسمان و زمین را بر آنها می‏گشائیم ولی (آنها حقایق را) تكذیب كردند ما هم آنانرا به كیفر اعمالشان مجازات كردیم. (۹۶)

 

وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَواْ لَفَتَحْنَا عَلَیْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ وَلَكِن كَذَّبُواْ فَأَخَذْنَاهُم بِمَا كَانُواْ یَكْسِبُونَ ﴿۹۶﴾

آیا اهل این آبادیها از این ایمن هستند كه عذاب ما شبانه به سراغ آنها بیاید در حالی كه در خواب باشند؟ (۹۷)

 

أَفَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَن یَأْتِیَهُمْ بَأْسُنَا بَیَاتًا وَهُمْ نَآئِمُونَ ﴿۹۷﴾

آیا اهل آبادیها از این ایمنند كه عذاب ما، روز به سراغشان بیاید در حالی كه سرگرم بازی هستند؟ (۹۸)

 

أَوَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَن یَأْتِیَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ یَلْعَبُونَ ﴿۹۸﴾

آیا آنها از مكر الهی غافلند در حالی كه از مكر (و مجازات) خدا جز زیانكاران ایمن نخواهند بود. (۹۹)

 

أَفَأَمِنُواْ مَكْرَ اللّهِ فَلاَ یَأْمَنُ مَكْرَ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ ﴿۹۹﴾

آیا كسانی كه وارث روی زمین بعد از صاحبان قبلی آن می‏شوند عبرت نمی‏گیرند كه اگر بخواهیم آنها را نیز به گناهانشان هلاك می‏كنیم و بر دلهایشان مهر می‏نهیم تا (صدای حق را) نشنوند. (۱۰۰)

 

أَوَلَمْ یَهْدِ لِلَّذِینَ یَرِثُونَ الأَرْضَ مِن بَعْدِ أَهْلِهَا أَن لَّوْ نَشَاء أَصَبْنَاهُم بِذُنُوبِهِمْ وَنَطْبَعُ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لاَ یَسْمَعُونَ ﴿۱۰۰﴾

اینها آبادیهائی است كه اخبار آن را برای تو شرح می‏دهیم آنها (چنان لجوج بودند كه) به آنچه قبلا تكذیب كرده بودند ایمان نمی‏آوردند اینچنین خداوند بر دلهای كافران مهر می‏نهد (و بر اثر لجاجت و ادامه گناه حس تشخیص را از آنها سلب می‏كند). (۱۰۱)

 

تِلْكَ الْقُرَى نَقُصُّ عَلَیْكَ مِنْ أَنبَآئِهَا وَلَقَدْ جَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَیِّنَاتِ فَمَا كَانُواْ لِیُؤْمِنُواْ بِمَا كَذَّبُواْ مِن قَبْلُ كَذَلِكَ یَطْبَعُ اللّهُ عَلَىَ قُلُوبِ الْكَافِرِینَ ﴿۱۰۱﴾

و اكثر آنها را بر سر پیمان خود ندیدیم و اكثر آنها را فاسق و گنهكار یافتیم. (۱۰۲)

 

وَمَا وَجَدْنَا لأَكْثَرِهِم مِّنْ عَهْدٍ وَإِن وَجَدْنَا أَكْثَرَهُمْ لَفَاسِقِینَ ﴿۱۰۲﴾

سپس به دنبال آنها (یعنی پیامبران پیشین) موسی را با آیات خویش به سوی فرعون و اطرافیان او فرستادیم اما آنها (با عدم پذیرش ‍ این آیات) بر آن ظلم كردند ببین عاقبت مفسدان به كجا كشید؟ (۱۰۳)

 

ثُمَّ بَعَثْنَا مِن بَعْدِهِم مُّوسَى بِآیَاتِنَا إِلَى فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ فَظَلَمُواْ بِهَا فَانظُرْ كَیْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِینَ ﴿۱۰۳﴾

و موسی گفت: ای فرعون! من فرستادهای از پروردگار جهانیانم. (۱۰۴)

 

وَقَالَ مُوسَى یَا فِرْعَوْنُ إِنِّی رَسُولٌ مِّن رَّبِّ الْعَالَمِینَ ﴿۱۰۴﴾

سزاوار است كه بر خدا جز حق نگویم، من دلیل روشنی از پروردگارتان برای شما آورده‏ام، بنابراین بنی اسرائیل را با من بفرست. (۱۰۵)

 

حَقِیقٌ عَلَى أَن لاَّ أَقُولَ عَلَى اللّهِ إِلاَّ الْحَقَّ قَدْ جِئْتُكُم بِبَیِّنَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ فَأَرْسِلْ مَعِیَ بَنِی إِسْرَائِیلَ ﴿۱۰۵﴾

(فرعون) گفت اگر نشانهای آوردهای ارائه بده اگر از راستگویانی. (۱۰۶)

 

قَالَ إِن كُنتَ جِئْتَ بِآیَةٍ فَأْتِ بِهَا إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِینَ ﴿۱۰۶﴾

ناگهان عصای خود را افكند و اژدهای آشكاری شد! (۱۰۷)

 

فَأَلْقَى عَصَاهُ فَإِذَا هِیَ ثُعْبَانٌ مُّبِینٌ ﴿۱۰۷﴾

و دست خود را (از گریبان) بیرون آورد سفید (و درخشان) برای بینندگان بود! (۱۰۸)

 

وَنَزَعَ یَدَهُ فَإِذَا هِیَ بَیْضَاء لِلنَّاظِرِینَ ﴿۱۰۸﴾

اطرافیان فرعون گفتند: بدون شك این ساحر دانائی است! (۱۰۹)

 

قَالَ الْمَلأُ مِن قَوْمِ فِرْعَوْنَ إِنَّ هَذَا لَسَاحِرٌ عَلِیمٌ ﴿۱۰۹﴾

میخواهد شما را از سرزمینتان بیرون كند، نظر شما چیست ؟ (و در برابر او چه باید كرد). (۱۱۰)

 

یُرِیدُ أَن یُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُمْ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ ﴿۱۱۰﴾

  • image
  • image

نویسندگان

پخش زنده

پخش زنده حرم

صفحات جانبی

بسم الله الرحمن الرحیم
جستجو می کنیم سعادت را،و راه رسیدن به ان را به وسیله شناخت بهتر قرآن بی همتا
ایمان کوشکی
دانشجو نرم افزار
عضو کلوپ رهپویان قرآن
دانشگاه آزاد اسلامی
واحد آزادشهر
امتحانت فرصت بیشتر با شما بودن را نمی دهد...
انشاالله در آینده نزدیک

- ابراهیم کوشکی -

image

آمار سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

اوقات شرعی

تغییر تم


انتخاب رنگ تم

سبک صفحه

انتخاب الگوی پس زمینه